This blog is about books, eBooks , my memories and tragic accidents.

Thursday, May 1, 2014

سپاس ای معلم بزرگوار !


________________________________________________________________________________________
" در ازدحام کوچه های تنگ تهران
احوال دریـــا را برایت می نویسم ."

سلام ، یازده روز از اردی بهشت گذشت ، اردی بهشت یعنی پاکی و راستی و به راستی اردی بهشت ، بهشت زمین است . امروز اول " می " هم است : روز جشن بهار در آمریکا و چند کشور دیگر . رسم  قشنگی است . به بهانه ی روز معلم می خواهم از سپاسگزاری و عشق بنویسم
_____________________________________________________________________


" شاخه را محکم گرفتن این زمان بی فایده است
برگ می ریزد ، ستیزش با خــزان بی فایده است ."

روز جهانی کار و کارگر : کارگران گردانندگان اصلی چرخ های یک جامعه هستند و توقف کارگران یعنی توقف زندگی. روز کارگر را به همه ی کارگران سخت کوش سراسر جهان تبریک می گویم و خالصانه ، صادقانه و از صمیم قلب از آنها سپاسگزارم
من چند سالی جامه ی کارگری می پوشیدم ، بنابراین از نزدیک با مشکلات جامعه ی کارگری آشنا هستم. کارگری یعنی کار بی وقفه ، عدم امنیت ، حقوق پایین ، اضافه کار ، فرسودگی  و استرس و نگرانی . حتی قوانینی که برای حمایت از کارگران وضع می شوند ، گاهی برای آن ها خبر  از نا امنی ، آوارگی و از دست دادن شغل دارد
بسیاری از خانم های همکار من ، تنها نان آور خانواده شان بودند ، وقتی زمزمه ی حق مسکن ، سختی کار و دیگر مزایا درکارخانه پیچید ، وکلای کارخانه که قانون و تبصره ها را خوب می دانستند ، تصمیم گرفتند این قانون را هم دور بزنند ، عده ای را اخراج کردند و دیگران نیز کارگر موقت شدند ، چگونه می توانی برای شرکتی که نمی دانی تا سال دیگر آنجا هستی یا نیستی با دل و جان کار کنی ؟ هیچ وقت آن روزها گریه ها ، آوارگی ها و نگرانی ها ی همکارانم و لحظات پر استرسی که بر خودم گذشت را فراموش نمی کنم
________________________________________________________________

" یک مشت مشق خط خطی ، با مردمک هایی سیاه
نقاشی چشـــــــــــــــــم مرا، تو می کشیدی اشتباه "

فردا روز معلم است . وقتی پنج شش ساله بودم ، عمویم از من پرسید : " می خواهی چه کاره شوی ؟" گفتم : " معلم ."من فکر می کردم که معلمی مهمترین شغل دنیاست . بزرگتر که شدم نظرم درباره ی معلم شدن تغییر کرد ، اما هنوز هم معتقدم معلمی مهمترین و تأثیر گذارترین شغل دنیاست ، چون معلمان هستند که نسل آینده را پرورش می دهند و بالندگی و سرافرازی یک کشور در دست معلمان آن کشور است. من معلم نشدم ، اما تقریباً از دوم ، سوم دبستان معلم بودم ، احساس می کردم  در برابر دوستانم که در درسها ضعیفتر از من هستند مسئولم ، همیشه زودتر به مدرسه می رفتم تا با دوستانم درس بخوانم . همه ی ما به نوعی معلم هستیم ، هر شخصی که آن چه می داند به دیگران بیاموزد ، معلم است ، و من می خواهم این شغل را ادامه دهم ، وبلاگ نویسی مکان خوبی برای آموزش است ، من از دیگران درسهای زیادی یاد می گیرم ، و سعی می کنم آنچه آموخته ام را به دیگران آموزش دهم ، این شغل مورد علاقه ی من است

دیشب آخرین قسمت داستان هفت قسمتیم را نوشتم ، البته هنوز باید رویش کمی کار کنم ، اما خب، تقریباً تمام شده است . همه می پرسند : نوروز تمام شد ، داستان تو کی تمام می شود ؟
حق با شماست . اما دغدغه ی من از نوشتن این داستان نوروز نیست ، من این داستان را برای خودم و ایران یا برای ایرانِ خودم می نویسم ، حس می کنم به خودم و ایران مدیونم ، می خواهم قدم کوچکی برای خودمان بردارم
در دوران دبیرستان اخبار المپیادهای علمی را مشتاقانه پیگیری می کردم ، در یکی از مصاحبه ها یکی از مدال آوران گفته بود :" وقتی تیم ما به محل برگزاری المپیاد رسید ، سرپرست یکی از تیم های اروپایی به استقبالمان آمد و گفت :" پس این تروریست ها که می گویند شما هستید ؟""  او می گفت که تصویر ایران در غرب ، تصویری تاریک و سیاه است . من ناراحت شدم و بیشتر خواندم و تحقیق کردم ، متوجه شدم حق با اوست . من فکر می کنم همه ی  ما ایرانی ها - مهم نیست که کجا زندگی می کنیم - در برابر ایران مسئولیم ، در برابر تاریخ ، تمدن ، فرهنگ و نیاکانمان . بنابراین این داستان را به بهانه ی نوروز برای ایران نوشتم ، شاید این داستان بتواند ذهنیت یک غیر ایرانی را نسبت به ایران و ایرانیان تغییر دهد ، البته می خواهم داستانی صادقانه بنویسم ، بنابراین هم از زیبایی ها می نویسم ، وهم از زشتی ها ، هم از خوبی ها و هم از بدی ها ، می دانم بعضی ها از نوشته های منفیم ناراحت می شوند و احساس می کنند نباید از زشتی ها  نوشت ، اما من سبک نوشته های بیهقی را دوست دارم و دلم می خواهد صادقانه بنویسم
________________________________________________________________________


" تا با منی و تا برایت می نویسم
تا آخر دنـــــــیا برایت می نویسم ."

اول قرار بود ، فقط یک داستان بنویسم ، اما نوشتن از نوروز، آنهم فقط چند خط بی انصافی بود ، بنابراین تصمیم گرفتم بیشتر وقت بگذارم ، فردوسی برای نوشتن شاهنامه سی سال وقت گذاشت ، من هم می خواستم برای داستانم کمی وقت بگذارم به نظر خودم ارزشش را داشت . از طرفی من که همیشه دنبال سوژه های داغ گوگلی هستم وقتی دیدم لری پیج در تد شرکت کرده است ، گفتم این مصاحبه یک فرصت ایده آل است ، می توانم داستان جالبی درباره اش بنویسم ، خیلی خوشحالم که لری به تد رفت ، اگر نمی رفت ، داستان من خیلی کوتاه می شد ، من هم از گوگل نوشتم و هم از تد ، چون تد هم یکی از برنامه های مورد علاقه ی من است ، دوست داشتم که درباره اش بنویسم
چند سال قبل بطور کاملاً تصادفی یکی از برنامه های تد را در ماهواره دیدم ، مصاحبه ی آقای ... روی من خیلی تأثیر گذاشت ، بطوریکه از فردای آن روز برنامه ریزی کردم و تغییرات زیادی در زندگیم به وجود آوردم ، به خاطر همین عاشق این برنامه هستم ، درست مثل ایده ها
______________________________________________________________________________



به تد که سر زدم ، مصاحبه ی بیل گیتس را هم دیدم ، خیلی جالب بود ، او درباره ی مالاریا و معلمان فوق العاده صحبت کرده بود ، بخش دوم صحبتهایش  راکه درباره ی معلمان ممتازی  است که عاشق تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان هستند ، خیلی پسندیدم . او می گوید که اگر تعداد این معلمان چند برابر شود جهش عظیمی در پیشرفت جامعه رخ می دهد، من هم با او موافقم ، وقتی او ویژگی های این معلمان را شرح می داد من به یاد دبیر هندسه و مثلثاتم خانم مهاجر افتادم
_______________________________________________________________________


" باز می پرسی چه شد که عاشق جبرت شدم
در دل طوفـــان که باشی بادبان بی فایده ست ."

خانم مهاجر بهترین معلم ریاضی بود که تاکنون داشته ام ، البته من عاشق همه ی دبیران ریاضیم هستم اما خانم مهاجر ویژگی های منحصر به فردی داشت ، که او را از دیگران متمایز می کرد . برای او شاگرد اول و آخر کلاس فرقی نداشت ، به هم به یک چشم می نگریست ، همه برایش به یک اندازه مهم بودند . تدریسش بی نظیر بود و حواسش فوق العاده جمع. فقط کافی بود یک لحظه حواست پرت می شد ، همان لحظه صدایت می زد و می گفت : " بگو چه می گفتم ؟" برای همین همه ی بچه ها ضعیف ، زرنگ و متوسط چاره ای نداشتند جز این که در کلاس به دقت درس را گوش بدهند و یاد بگیرند
او آن قدر از تدریسش مطمئن بود که در پایان هر جلسه از درسی که تازه یاد گرفته بودیم ، یک امتحان 5 دقیقه ای می گرفت ، نمرات اغلب بچه ها عالی می شد ، یعنی کارش درست بود

این عجیب بود که ما همه عاشق معلم هندسه مان بودیم ، با این که او به قدری جدی بود که کمتر پیش می آمد که حتی یک لبخند کمرنگ بر لبانش بنشیند

چند روزی خانم مهاجر به مدرسه نیامد ، این غیبت از معلم وظیفه شناسی مثل او بعید بود ، خبردار شدیم که در بیمارستان قلب بستری است ، قلب مهربانش زیر تیغ جراحی رفته بود ، با نگرانی برای سلامتیش دعا کردیم . وقتی بازگشت ، به جای استراحت بیشتر ، بیشتر کار می کرد. او برای جبران چند روزی که به مدرسه نیامده بود ، هر روز برایمان کلاس فوق العاده می گذاشت ، هنوز که هنوز است وقتی به یاد سخت کوشی ، مسئولیت پذیری ، عدالت و شکیبایی خانم مهاجر می افتم اشک در چشمانم حلقه می زند. امیدوارم همه ی بچه ها شانس داشتن معلمان خوبی نظیر خانم مهاجر را داشته باشند


" چقدر حس زلالی ست شاعرت باشم
شریک خلوت شب های خاطرت باشم "

البته شاید شما فکر کنید داستانهای من تبلیغ شرکت گوگل است ، خب بعضی ها این را به من می گویند ، این طور نیست ولی در این باره بعداً بیشتر توضیح می دهم
_____________________________________________________________________________



" چقدر با تو قشنگ است منتظر ماندن
قطار باشی و من هم مسافرت باشم ."
روز معلم را به همه ی معلمانم خوب به ویژه به معلمانم خودم تبریک می گویم
سپاس
آخر هفته ی خوبی داشته باشید
                                                                                                                    راستی ورژن جدید موزیلا فایرفاکس رو دانلود کردید ، خیلی خوشگله ، من که عاشقش شدم  M.T
                                                                                         
                       
                                                                                              
_____________________________________________________________________________________________________
 
نعمتهای خود را بشمار نه محرومیت ها را
                        دیل کارنگی
____________________
مرد بزرگ به خود سخت می گیرد ، مرد کوچک به دیگران
                                             کنفوسیوس
______________________________
تنها علمی باقی می ماند و فراموش نمی شود که با عمل توام باشد
                            برنارد شاو
___________________________________________________
_________________________________
_________________

​​

0 comments:

Post a Comment

Recent Posts

My Blog List

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text Widget

Copyright © iIslandbooks | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com