The Desert Man

Gem Fever has caused a big traffic jam on the pacific coast highway, Gonzalo's Semi-trailer is there somewhere among thousands of stopped cars in the traffic jam, the trucker looks very nervous and somewhat disappointed, he's thinking about how to escape from the heavy traffic, but his passengers look very happy.

Tina standing in the balloon basket enjoys watching the busy highway, What a surprise! for the first time she is not recording any videos, though the iPhone 6 plus is with her! The three other girls are trying to call their parents.

After a while Mino succeeds to connect her Mom, Mino shouts happily, " Hi, Mommy! we're Lost."

-- silence

Mino raises one of her eyebrows, Parmis and Armis stare at her with surprise, Mino shouts much loud, " Mommy, Mommy, Please Speak to me, I'm not joking, we're Lost."

-- Gulup -- gulup -- gulup

Mino hears the bubbles sound, as if Mom's smartphone was swimming. Armis asks her, " What's happened, Mino?"

Mino shrugs, " I don't know, I can hear just gulup ... gulup ... you better try your chance."

Armis and Parmis nod their heads, " All right."

Mino turns to Tina, "And how about you? Why don't you call to home?"

Tina points at the iPhone, " My friend needs to charge."

Mino grins, " Right, during the trip you're shooting non-stop."

Tina lets out a bitter sigh, " Wish I had brought my solar charger; I left it behind because of hurry."

Mino laughs, " Yes, a solar charger, it's very helpful-- By the way, don't worry, help is coming."

A slow smile emerges on Tina's face, " Thank you, By the way my parents must be asleep now, they stayed up last night because of the Pirates. "

Mino giggles, " Oh, you--" a terrible shriek interrupts her, they both turn around, and notice Armis crying, " My Mommy... her cellphone is off ... she doesn't answer."

Parmis nods, " Neither does my Mom, she isn't worried about me because she thinks I'm at Google."

Tina's eyes grow wide, " What? our news must be the headline of newspapers now?"

Parmis browses the web, then says, " Guess what ,No news has spread on a missing hot-air-balloon."

Tina's mouth drops open, " Nothing? you must be kidding! It's impossible."

Parmis shakes her head, " Sorry, but no news."

A look of panic crosses Tina's face, " Oh, my God -- isn't it strange? I thought Uncle Sergey was looking for us."

Armis bursts into tears, yet Mino keeps herself cool, " Well, we better call 911."

" I have to download Feech." Parmis says as she points at Uncle Larry. Armis wipes her tears, " So I call 911."

Mino, " Good, and I call Uncle Sergey and Aunt Gloria."

Tina chewing gum turns her attention to the highway, " Great! I also tries to find a trustworthy person on the road."

Gonzalo checks around him, the lines of vehicles stretch for miles on all the

lanes, he lets out a bitter sigh, and blares his car horn in despair that the cars start moving slowly, Gonzalo glances at his watch, and shakes his head sadly," Bad luck!-- I have to arrive on time."

Gonzalo takes the next exit, gets off the highway, turns to a narrow road, then he thinks about a really shortcut: Arizona desert, Gonzalo loves the desert, in fact he is a desert-man: its silence, calmness, and wild nature nourish his free sprite, besides there are not any roadblocks or speed limit in desert, and though driving through the desert doesn't look easy, Gonzalo is good at it.

Tina asks, " Where is he going to?"

Parmis laughs, " 90%"

Tina, " What?"

Parmis points at her smartphone, " I talked about the download."

Mino says, " None, none of them answer, their smartphones are off. "

Suddenly Armis shouts, "Oh, finally the police answer, someone is on the line."

The children breathe deeply, and listen to the conversation:

Armis, " Hello, Is it Police? we're lost."

Police, " Your name?"

Armis, " Armis."

Police, " Where are you now, Armis?"

Armis, " I don't know." she looks at her friends' face, " Where are we?"

Tina, " In desert."

Armis giggles, " In desert."

Police thinks herself, " Another Annoying child, this naughty girl wants to pull my leg, I show her ." then she asks kindly, " which desert, Armis?"

Tina whispers, " Arizona desert, I think."

Armis, " A---" she lets out a terrible shriek, because her cellphone has gone off.

" My cellphone doesn't have reception again, " Parmis says as she kneels on the floor, head in hands, " My heart sank-- Only 1% had remained as WiFi went off."

Armis, " Same Police, she also went off ."

Mino, " I guess he is a smuggler."

Armis, " Who?"

Mino, " The trucker, why is he driving through desert?"

Tina, " Yes, I'd warned you earlier."

Armis, " Yes, Tina had told us, now we have to escape."

Parmis smirks, " Where? Look, we are in the middle of the desert, and no one is nearby."

Armis begins weeping, Mino puts her hand on her back, " Weeping is not use, Armis-- Calm down, everything will be OK, Let's have lunch, and hope Uncle Larry will wake up soon."

A light breeze blows through cactus, Uncle Larry opens his eyes,and looks around him while he is rubbing his head softly; he still feels dizzy, but can see the little girls standing and speaking with one another, he asks calmly, " Where am I, Parmis?"

Parmis asks the children, " Did you hear the familiar voice that I heard?"

They admit, then all of them whirl towards the Uncle, and see him smiling, " How are you? I'm OK now-- I guess I scared you when I slept-- Sorry, I had a sleepless night because of the cooking show."

The children get so excited that starts jumping up and down, Uncle Larry repeats his question, " Where are we?"

Parmis, " On a truck."

Uncle Larry, " Where are we going to?"

Parmis shrugs, " I don't know, everywhere he is going to."

Uncle Larry, " Who is the driver?"

Mino, " We don't know him, we were in the sky, then saw a passing car, and land at it, we are hitchhikers."

Uncle Larry, " Then he doesn't know about us?"

Tina, " Yes, and he won't know, because we never talk to him, he is a dangerous smuggler, so we'd better run away right away."

Uncle Larry stares at Parmis, she nods, " Yes, He is a smuggler, we guess."

 

Best Wishes

M.T☺

  

​How to charge your smartphone without access to electricity ​

M.T☺

Read More

نه بار زمین بخور، ده بار برخیز

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Supreme

آرزوی مشترک چهار زن این بود که خواننده ای حرفه ای شوند. از آنجا که فرصتی پیش نمی آمد، آنان شروع به کار در کلیسای شان و اجرای کنسرت های کوچک کردند.

ولی آنان مجبور نبودند زیاد منتظر بمانند. سرانجام فرصتی به دست آوردند ... فرصتی برای تهیه ی یک آلبوم و زمانی که آلبوم به بازار عرضه شد. فروشش آنان را متعجب کرد؛ شکست مسلم بود!

چند ماه بعد، آنان آلبوم دوم خود را ضبط کردند، ولی آن نیز نتیجه ای مشابه به بار آورد. در این راه سومین، چهارمین، پنجمین تا نهمین آلبوم هم شکست خورد!

آیا تسلیم شدند؟ هیچ گاه! هیچ وقت! هرگز!

در سال 1964، آنان دوباره ضبط کردند ... ضبط کردند :« پس عشق مان کجا رفت؟ » و تنها در طول چند هفته ، آن آلبوم به صدر جدول رسید و از گروه دایانا روس و سوپریمز غولی جدید در عالم موسیقی ساخت.

شکست
فقط یک افق است ،
و
 افق نهایت دورنما نیست.

                    هیچ گاه، هیچ وقت، هرگز تسلیم نشوید : ری آریا​

M.T☺

Read More

جا باز کردن برای نعمت و فراوانی

​​​
​

​​

سنگ، کاغذ، قیچی

سنگ ... کاغذ : تسلیم شو سنگ، راه فراری نیست. خنده ی سنگ در دل کوهستان پیچید: « خندیدم نازک نارنجی ... یک نگاه به خودت بینداز ، کمرت به سادگی خم می شود، ظریفی زود می شکنی. » کاغذ بی اعتنا به تمسخرهای سنگ پیش آمد، در یک قدمی حریف ایستاد با لبخند معناداری به وی خیره شد، سپس بسان ماری دورش چنبره زد، سنگ چشمانش را بست و در آغوش کاغذ آرام گرفت؛ نرمش و سازش همیشه نشانه ی ضعف نیست ،همان گونه که نرمی و انعطاف پذیری کاغذ تنها راز توفیقش بر سنگ مستحکم است.

 « کوه باید شد و ماند
                                  رود باید شد و رفت »

در طب سنتی چینی نیز « آب جاری »  قوی ترین عنصر و « فلز » ضعیف ترین است، در اکثر جوامع انسانی انعطاف پذیری را با جوانی و قدرت برابر می دانند، از همین رو کودکی شادترین و خلاق ترین دوران زندگی و پیری کسالت بارترین و منجمدترین آن ها است، در حالی که می تواند چنین نباشد، اگر زمان را نگه نداریم و در جویبار اکنون جاری شویم.

چرا رهایی؟

رهایی قانون طبیعت است، همواره فرسوده ها می روند تا راه برای تازه ها باز شود؛ متأسفانه، ما فرزند خلفی برای مادرمان نبوده ایم، زیرا با آیین رهایی بیگانه ایم، آدامسی هستیم که می چسبیم، به هر آن چه بر سر راه مان قرار بگیرد، خواه  بخواهیم اش ، خواه نخواهیم اش ؛ خواه به دردخور ، خواه به دردنخور. خلاصه نه تنها خانه ی ما پر شده از اثاث اضافه، خانه ی قلب مان نیز پر شده از نخاله؛ ضایعاتی که برای زندگی در اکنون رهایی از آن ها لازم است.

رهایی دو نوع است : رهایی بیرونی و رهایی درونی ؛ رهایی بیرونی یعنی دست کشیدن از کالاهای اضافه و غیر ضروری و رهایی درونی یعنی زدودن زنگارها از آیینه ی دل، هر چند برای سبکبالی به هر دو رهایی نیازمندیم، موضوع اصلی این کتاب رهایی درونی است.

لابد می پرسید دیگران از حمل این بار، ناخشنود به نظر  نمی رسند، چرا من از آن دست بردارم؟ مگر چسبیدن به این اضافات خطری دارد؟ رهایی از آن ها چطور؟ واقعاً سودی برایم دارد؟

راستش بهتر است هرگز به چیزی نچسبیم، قایم نگه داشتن چیزی برای ابد اصلاً خوب نیست، چون آن هم سفت و محکم به ما می چسبد و جدایی غیر ممکن می شود. ضمن این که با چسبیدن به هر چیز:

• از لحاظ عاطفی و روحی تحت فشار هستیم.
  
• از زندگی کنار می کشیم.
  
• از شور و اشتیاق تهی می شویم.
  
• در گذشته می مانیم.
  
• از تغییر می ترسیم.
  
• اشتباهات گذشته را توجیه می کنیم.
  
• همسرمان را سرزنش می کنیم.
  ​ ​
  
  
• گذشته را مسئول اتفاقات آینده می دانیم.
• ​ بی تجربه عمل می کنیم.​
• ​ خودمان را منقبض و جمع می کنیم.
  
  
  

و اینک مزایای رهایی :

• با شور و هیجان زندگی می کنیم.
• معجزه ی زمان حال را درک می کنیم.
• نوآورتر می شویم.
• در زندگی خودمان هستیم، دیگران را از مرکز توجه مان بیرون می رانیم.
• با نشاط تر و سرزنده تر می شویم.
• از دنیای مدرن استقبال می کنیم.
• در زمان و مکان حال زندگی می کنیم.
• اصالت خودمان را حفظ می کنیم.
• زندگی مان را از تیررس دیگران دور نگاه می داریم.
  

فراوانی و خلاء

فراوانی در خلاء شکل می گیرد، تا هنگامی که ذهن و قلب ما سرشار است از گذشته ها، نمی شود در اینجا زیست و در اکنون، درست مثل فنجان پری که جا ندارد، داستان آن مرد را شنیده اید که نزد استاد ذن رفت تا درباره ی این مذهب پرس و جو کند و استاد ذن فنجانی چای مهمانش کرد؟ استاد در فنجانش چای ریخت تا آن حد که فنجان از چای لبریز شد، مرد خواست چای را بنوشد، ولی استاد به ریختن چای ادامه داد، میهمان قدری تأمل کرد، وقتی که دیگر کاسه ی صبرش لبریز شده بود به استاد اعتراض کرد: « استاد، کافی است، فنجان پر شده، دیگر جا ندارد!»
استاد ذن پاسخ داد:« ذهن شما نیز همانند این فنجان از عقاید و افکارت لبریز شده است، چطور ذن را به تو نشان دهم، در حالی که داخل فنجان پر دیگر نمی توان چیزی ریخت!»

آری، شرط رهایی خالی کردن فنجان است؛ این روزها آن قدر از خودمان سرشار هستیم، که در قلب مان جایی برای دیگری باقی نمانده است، بی جهت نیست که آمار طلاق سیر صعودی دارد و آمار ازدواج سیر نزولی.

مشکل اصلی اغلب زوجین بر سر از دست دادن جذابیت های ظاهری نیست، بلکه عدم درک یکدیگر و شنیده نشدن است. ما برای وب گردی بی نهایت وقت داریم اما برای چند دقیقه گپ خودمانی اصلاً!  اگر هم دست بر قضا بعد قرن ها دو کلمه با هم صحبت کنیم، آخرش به دعوا و بگو مگو ختم می شود، و پشت دست مان را داغ می کنیم که تا عمر باقی است گِرد گفت و گو نچرخیم. ما گفت و گو کردن را بلد نیستیم، می شنویم اما به سخنان همدیگر گوش نمی دهیم، چون داریم دفاعیات خودمان را حاضر می کنیم.

راستی که دنیا چقدر کوچک شده است، روز به روز هم کوچکتر می شود، درست مثل خانه ها و قلب های ما؛ بچه که بودم فکر می کردم خانه امان خیلی بزرگ است، بزرگ که شدم غر می زدم که این خانه زیادی کوچک است خیلی خیلی و حس می کردم هر روز هم دارد کوچکتر می شود، شبیه دنیا ، شبیه قلب خودم که لبریز از گذشته هاست و از کدورت ها و آزردگی ها ، قلبم زیادی کوچک شده است، واقعاً به خلاء نیاز دارد.

بیشتر مردم خواستار روابط عاطفی با دیگران هستند، در حالی که قلب شان فضایی ندارد،  آن ها معاشری نمی یابند زیرا با خودشان سرگرمند، تا هنگامی که آنان جایی در قلب شان برای دیگری نگشوده اند، ساختن رابطه ی عاطفی جدیدی ناممکن است ، و اگر چنین رابطه ای بنا شود مطمئناً موقتی است، زیرا که مکانی برایش در نظر گرفته نشده است.

بنا بر گفته ی اینشتین زمان و مکان بر هم منطبق هستند، بنابراین اگر در دوران تجمع و بی فضایی انسانی یافتیم که برای ما فضایی قائل شد، پای حرف های دلمان نشست بدون قطع سخنان ما یا قضاوت درباره ی ما، لحظه ای شک نکنیم که فرشته ای است آسمانی و ما خوشبخت ترین موجود این سیاره هستیم.

 بزرگی گفته است :« دوست کسی است که بتوان در حضورش بلند فکر کرد»، شخصی که برایت فضایی قائل است و تو را همان گونه هستی می پذیرد ،نه آن طور که باید باشی .

کتاب زندگی در اینجا و اکنون یک سیستم دفع زباله های درونی است، قصد دارد تا با حذف دور ریختنی ها و تصفیه ی روح ها، طوطی مقلد را به عقاب ،سلطان آسمان، ارتقا دهد تا افق های تازه ای ببیند.

زندگی در اینجا و اکنون : پروفسور کورت تپرواین

M.T☺

« طبیعت واقعی آدمی، همانند عقاب است.  بی آن که مرزی میان زمین و آسمان بشناسد، در پرواز و نوسان است،در حالی که نعمت و فراوانی آفرینش در زیر پای اوست. اما بیشتر انسان ها مانند طوطی شده اند. آن ها عاجز از پرواز کردن، در قفس خود نشسته اند و حرف هایی را تکرار می کنند که یادشان داده اند تا دوستشان داشته باشند و غذایی به آن ها بدهند.
مشکل اینجاست که به طوطی بفهمانی که او در واقع عقاب است و می تواند قفس را ترک کند. حتی اگر در قفس را هم باز کنی، باز هم در آن می ماند، زیرا کار دیگری بلند نیست. طوطی ها این طور تربیت شده اند.
آن ها در محیطی می مانند که با آن کنار بیایند و از دنیای ناشناخته ی خارج می ترسند. اما اگر هم بخواهند بلند شوند و پرواز کنند دم سیاه و آغشته به زنگارشان، دوباره آن ها را به زیر می کشد . حتی اگر هزار بار ببینند که دیگران چگونه می پرند و بکوشند از آن ها تقلید کنند، تا زمانی که از شر این ضایعات و زباله ها خلاص نشوند، نخواهند توانست پرواز کنند. »

​
از متن کتاب

M.T☺

Read More

روز کودک نبود؟

​

پارمیس جان، سلام

« دوستی یعنی چه؟

دوستی یعنی گل

                      با کمی پروانه

دوستی یعنی من

روی دوشِ بـــابـــا

                      در میان خانه »

دیروز شانزدهم مهر و روز کودک بود. روز کودک مبارک ☺

« تو ولی وقتی که

در دل آفریقا

                         بچّه ای می میرد

دل تو، نه خیلی

قّدِ یک تکّه ی نان

                             واقعاً می گیرد؟»

روز کودک بود و آبجی کوچیکه زیادی هیجان زده؛ با خوش حالی کنار پنجره نشسته بود و از تماشا لذت می برد. نگاه کنجکاوش مدام بین مسافران اتوبوس و رهگذران خیابان می آمد و می رفت، هروقت هم چیزی توجه اش را جلب می کرد، چند لحظه هاج و واج به آن خیره می شد، بعد دستم را می کشید و می گفت :« اون را دیدی؟ » و پقی می زد زیر خنده، قیافه ی بامزه اش با چالی که روی گونه اش پیدا شده بود، واقعاً دیدنی بود.

 مردم سر تا پای کاراگاه کوچولو را ورانداز می کردند و کودک خردسالی را می دیدند با  چشمان سیاه، پوست گندمی و موهای صاف ، شبیه ژاپنی ها؛ لبخندشان با تو حرف می زد و می گفت که این دخترک خندان با موهای دم موشی، تی شرت کارتونی، دامن پلیسه ی سورمه ای و کفش های بندی بسیار دلنشین است.

« روی میز کارت

کُره ای داری که

                       جنس آن از چوب است

هر چه کشور دارد

می شماری هر روز

                           چون حسابت خوب است.»

اتوبوس مدام بین راه ایستاد؛ چند نفری پیاده کرد، هزار نفری سوار کرد تا  رسیدیم به مقصد ، شادمانه از جا برخاستیم، با هر مشقتی که بود از لای مسافران گذشتیم و درست یک هزارم ثانیه قبل از این که پای راننده به پدال گاز برسد، با قیافه ای آویزان به آسفالت قدم گذاشتیم، پس از یک نفس عمیق با دیگر رهگذران همراه شده، از خط عابر گذشته، خود را به آن سوی خیابان رساندیم.

بعد از ظهر بود و پارک دانشجو مطابق معمول شلوغ، هنوز دقایقی وقت داشتیم بنابراین در پارک قدم زدیم، دور ساختمان تئاتر گشتیم، مجسمه ها را تماشا کردیم ،کنار قوهای سفید رفتیم و خلاصه تا رسیدن گروه نمایش وقت را کُشتیم.

« آن کُره مال تو است

می توانی آن را

                              ناگهان ریز کنی

یا نه، چون زیباتر

می توانی آن را

                              زینت میز کنی

این زمین اما نه

این زمین، باور کن

                            واقعاً مال خداست

هر چه نفت و آهو

هرچه ماهی دارد

                        مال ما انسان هاست »

 
چند نفر بیشتر نبودند، چند متر دورتر از پله های ساختمان ایستادند، بچه ها که جمع شدند، نمایش شروع شد و صدای خنده بچه ها رفت هوا؛ تئاتر خیابانی خنده داری بود، هر بار که بچه ها می خندیدند بازیگران سر ذوق آمده، نمک بیشتری می ریختند؛ من همراه چند مادر و پدر دیگر در ردیف آخر ایستاده، از شیرین کاری های بازیگران و شادمانی کودکان غرق لذت بودم که اتفاق غیر منتظره ای رخ داد، ناگهان یک پیشی پرید وسط بچه ها.

میو میو ها پاک حواس بچه ها را پرت کرد، دیگر تک و توک نمایش را نگاه می کردند، بیشترشان به سمت بچه گربه برگشته بودند، چند دختر کوچولو گربه را نوازش می کردند و می خندیدند، آبجی کوچیکه هم که جک و جانور زیاد دوست داشت از دیدن گربه ذوق زده شده بود اما نه به اندازه ی دیگران، می دانید از وقتی یادم هست گربه ها علاقه ی ویژه ای به خانه مان داشتند.

« تو ولی خود خواهی

ماه را هم حتی

                          مال خود می خواهی

چون نمی دانی که

                             ماه، یعنی مادر

                             آب یعنی ماهی

اول که بچه گربه مثل جن ظاهر شد، مامان و باباها لبخند زدند و از این که کودک دلبندشان دمی نوازشگر گربه شده است ، هیچ احساس خطر نکردند، اما همین که صاحب گربه را دیدند چهره در هم کشیدند و رو ترش کردند؛ دختر ملوسی بود ، پنج شش ساله با موهای ژولیده؛  تی شرت و شلوار رنگ و رو رفته ای به تن داشت، دخترک دنبال بچه گربه می دوید و می گفت:« این گربه ی منه، مال منه، یک دفعه فرار کرد.»

همیشه این بچه ها را با یک دسته گل، چند بسته آدامس یا چسب زخم کنار خیابان دیده بودم، بعضی هایشان واقعاً سمج بودند :« خانم تو رو خدا، تو رو خدا یک بسته بخر، فقط یک بسته--»، حالا ماتم برده بود از دیدن دختر بچه ای  که نه گلی داشت و نه آدامسی ،فقط یک بچه گربه داشت.

« تو بخواهی یا نه

ماه، مالِ همه است

                                مالِ من، مالِ رضا

مال هر که الآن

توی ننو خواب است

                                      مثل معصومه ی ما »

 همین که دخترک به گربه اش نزدیک شد، یکی از مادرها با لحن خشنی دست دختر کوچکش را گرفت و او را از جمع بچه ها بیرون کشید و گفت:« اینا پر از میکروب هستند، کثیفند ، نباید به آنها دست بزنی.» نگاه غضبناکم را به آن مادر دلسوز دوختم، هرچند که فایده ای نداشت بی توجه به نگاه سرزنش بار من و بازیگران نمایش به تحریک والدین ادامه داد:« دروغ که نمی گم اینها هزارتا درد و مرض دارند، بچه های ما رو مریض می کنند...» چند تا مامان دیگر هم با تکان سر حرفش را تأیید کردند.

دخترک چیز زیادی نمی خواست، همانند سایر کودکان برای تماشای تئاتر آماده بود، اما از رفتار دیگران فهمید که اینجا جای او نیست، بچه گربه اش را بغل گرفت و همان طور که ناگهانی ظاهر شده بود، ناگهانی غیب شد و رفت. مدتی نگاهم در بین عابران پیاده سرگردان شد شاید ببینمش ، نه واقعاً دود شده بود، رفته بود هوا.

بچه ها دوباره دل به نمایش دادند و بازیگران پکر با تلاشی مضاعف کوشیدند غبار غم را از چهره ی کودکان بزدایند و موفق شدند لبخند به چهره ها برگشت؛ بغض گلویم را گرفته بود، واقعاً دلم نمی خواست بیشتر بمانم، از مادر تمیز فاصله گرفتم، خواهرم قاه قاه می خندید و  ساعتم می گفت یک خرده دیگر صبر کن فقط به خاطر آبجی کوچیکه، چاره ای نبود ماندم و با چشمان غمبار نظاره گر تئاتر خیابانی شدم، تئاتری که نقش آفرینانش کودکانی بودند که زود بزرگ شده بودند، خیلی زود.

« شعر من پایان یافت

کاشکی شعرم را

                                     خوب می فهمیدی

کاشکی دنیا را

لااقل مثل مار

                                  با صفا می دیدی.»

 
آفتاب غروب کرده بود، با آبجی کوچیکه به خانه برگشتیم هنگامی که بچه ها هنوز سر چهار راه گل می فروختند؛ آن روز ،روز کودک نبود.

« نه! نمی فهمی تو

چون نمی دانی که

                                 گل نرگس زرد است

چون نمی دانی که

خانه ی بی بابا

                             بی نهایت سرد است.

چون نمی دانی که

 این زمین جز آهن

                          شاپرک هم دارد

چون نمی دانی که

سینه ات تو خالی است

                        قلب را کم دارد.»
 

با امید به فردایی روشن، بدرود
M.T

شعر راستی قلبت کو؟ از محمد کاظم مزینانی

جشن روز جهانی کودک

آشنایی با روز جهانی کودک

M.T☺

Read More

زندگی شما پاسخ به سؤال است

« انسان باید در برابر مجهولات درونی صبور باشد

و تلاش کند حتی خود سؤال را دوست داشته باشد،

مانند کتاب هایی که به زبانی بیگانه نگاشته شده اند.

بحث این است که باید همه جوره زندگی کرد.

اگر با پرسش ها به سر ببریم،

روزی بی آن که خود متوجه شویم،

روزی از همین روزها،

به آرامی پاسخ را می یابیم.»

                               رینر ماریا ریلکه در نامه ای به ، شاعری جوان ، فرانسیس زاویه

نامه ی بالا زینت بخش پشت جلد کتابی است که در دست دارم: « زندگی در اینجا و اکنون »، کتابی برای زدودن زنگارها از آیینه ی قلب. درست حدس زدید این عنوان کتابی است که قصد دارم درباره اش مقالاتی بنویسم.

 بله، بالاخره پس از یک هفته تأمل و از نظر گذراندن کتاب های کتابخانه به این کتاب رسیدم که کتاب آسانی هم نیست، و از همین الآن دارم با خودم کلنجار می روم که چرا کتاب ساده تری برنداشتم، همین تازگی ها خواندن « انضباط شخصی در ده روز » را تمام کرده ام، هم ساده است و هم کاربردی، اما این یکی تو مسیرم بود.

داشتم به راه خودم می رفتم که سر راه سبز شد، دست تکان داد و پرسید :« زندگی در روشنایی؟» منتظر جوابم نشد و بی معطلی پرید بالا ؛ پس بهتر است به جای آه و ناله و شِکوِه از همسفر جدید، از هم صحبتی با او لذت ببریم، نویسنده ی کتاب : پروفسور کورت تپرواین است با ترجمه ی کلارا کرمی ، ناشر  کتاب هم نسل نو اندیش است.

                                                         M.T☺

M.T☺

Read More

باز هم شاخه ای شکست ...

عید سعید غدیر خم مبارک

پارمیس جان، سلام؛ عیدت مبارک

«دفتــــرش را نــــگاه کرد، ناگهان گـــــریه اش گرفت
  عکس خود را کشیده بود، بی امان گریه اش گرفت

ما همه یک نفریم

نا گفته پیداست که آدم کنجکاوی مثل من ، چقدر تشنه ی دانستن است، به ویژه درباره ی آدم هایی که یک خرده متفاوت تر  به نظر می رسند؛ از شانس خوبم همیشه آدم های این تیپی به پُستم می خورند، مثل « دُنا » - همکلاسیم - که ارمنی بود.

اولین باری که رفتم سر کلاس نیست مسیرم دور بود، یک ساعت، نه دو ساعت زودتر از خانه راه افتاده بودم و چون جمعه بود و بالتبع ترافیک سنگین نبود، نیم ساعت زودتر به کلاس رسیدم، چاره ای نبود باید تا آمدن بقیه همان جا می ماندم.

پشت در کلاس منتظر نشسته بودم که با مامانش پیدایش شد، چند دقیقه بعد مادرش رفت و ما با هم گرم صحبت شدیم، ذوق مرگ شدم وقتی که فهمیدم از ارامنه است، این آغاز دوستی ما بود، تصورم می کردم به زودی اطلاعات جامع و کاملی از ارامنه ی تهران و آداب و رسومشان به دست می آورم.

اما هر چه بیشتر دنا را می شناختم، امیدهایم کمرنگ تر می شد، دنا مثل بقیه ی بچه ها بود، کاملاً مثل ما.

ماه رمضان بود، در کلاس ما تک و توک بچه ها روزه گرفته بودند، با دنا به سوپر مارکت رفتیم ، او یک بسته شکلات خرید، بعد پرسید:« تو چی؟ » لبخند زدم، با شرمندگی گفت:« اوه، ببخشید، واقعاً معذرت می خواهم ، آخر هیچ کدام از دوستانم روزه نمی گیرند، اگر می دانستم--» ، گفتم:« نیازی به عذر خواهی نیست درک می کنم.»

به کلاس رفتیم، بچه ها حرف سحری و افطاری و روزه را پیش کشیدند، یکی از بچه ها پرسید:« راست است که شما وقتی روزه اید فقط مواد خام می خورید؟ » ، دیگری گفت:« واقعاً، چه آسان! چند روز روزه می گیرید؟» و ...

بازار سؤالات داغ بود و دنا صبورانه به پرسش ها گوش می داد بی هیچ حرفی، آخرش گفت:« بچه ها من هم مثل شما هستم ..... شما مسجد می روید؟ نماز می خوانید؟ روزه می گیرید؟ من هم کلیسا نمی روم، تا حالا روزه نگرفتم و درباره اش هیچی نمی دونم ، البته ما کریسمس را جشن می گیریم ولی در کل مثل بقیه زندگی می کنیم، اکثر دوستانم مسلمان هستند و ...»

حرفش را کاملاً درک می کردم، دنا با ما بزرگ شده بود، در کنار ما، بنابراین درست مثل ما بود، یکی از خودمان، تازه به قول استاد باید قدرش را می دانستیم، می گفت:« این ها { ارامنه} هر سال کمتر می شوند، همه شون دارند می روند.»

فصل میــــــــــلاد باد بود، رعد هم خنده می سرود

ابــــرها تکه تکه شد، آســـــمان گــــریه اش گرفت

عکس یادت نرود

ما همه با هم تفاوت هایی داریم، اما شباهت هایمان بیشتر است، دنا خودش را بیشتر ایرانی می دانست تا ارمنی؛ بچه های زرتشتی مدرسه ی ما هم چنین می اندیشیدند، حتماً می دانی که تهرانپارس یک محله زرتشتی نشین است، باغ رستم در فلکه ی دوم تهرانپارس نسبتاً مشهور است، در حدی که شبکه ی تهران چند بار آن را نشان داده است؛-- آآآآآه، این را که گفتم یاد مسابقه ی « ویکی دوستدار یادمان ها 2015 ایران/ تهران » افتادم، چرا اسم باغ رستم تو فهرست محله های تاریخی نبود؟ نکند باغ رستم تاریخی نیست و ما سرکاریم؟ راستی تو این مسابقه شرکت کردی؟ فقط 5 روز باقی مانده است: بشتابید، بشتابید عکس یک یادمان تاریخی و فرهنگی ایران را بگیرید، در ویکی پدیا بارگذاری کنید، خدا را چه دیدید؟ شاید عکس تان برنده شد و رفتید به ایتالیا ؛ اگر هم نرفتید، ضرری نمی کنید، حداقلش اینه که به فرهنگتون خدمت می کنید، والا، بد می گم؟ --

رنگ پـــــاییز ســـــــــرخ و زرد، ســــــــــــکوت و درد

هر که از کوچه ها گذشت، بی امان گریه اش گرفت

داستان حضرت اسماعیل واقعی شد

خب، دوباره زدم تو جاده خاکی و از بحث اصلی خارج شدم، داشتم درباره ی تفاوت ها ، شباهت ها و ادیان آسمانی صحبت می کردم؛ نیست هفته ی قبل عید قربان بود؛ یعنی، بزرگترین عید مسلمانان و امروز هم عید غدیر است؛ یعنی، بزرگترین عید شیعیان، و هنوز که هنوز است تب عید قربان داغ داغ است و حتی از هفته ی پیش هم داغ تر شده است، بله، دقیقاً به همین خاطر.

و راستش را بخواهی برای من واقعاً تعجب برانگیز است که دنا، یا همدرسان زرتشتی ام خودشان را با ما یکی می دانستند و می دانند در حالی که بسیاری از هم کیشان ما در اقصی نقاط دنیا ما را غریبه می پندارند و به چشم دشمن، بیگانه، خارجی و در یک کلام عجم به ما می نگرند، البته از شما چه پنهان، برخی از هموطنان ما نیز حسی مشابه به این عزیزان دارند، تنها برخی و نه همه.

بله، یک هفته از واقعه ی دلخراش منا گذشته بی هیچ ابراز تأسف یا شرمندگی؛ نمی دانم اگر کویتی ها در عربستان این طوری قربانی می شدند،خاندان آل سعود واکنش مشابهی نشان می دادند؟!

من که کاملاً از آن ها نومید شدم، تصور می کردم حکومت جوان آل سعود منعطف تر و شاید مهربان تر است چه خیال خامی ! بله ، یک هفته نشستم و صبر کردم شاید یک بیاینه ی بلند بالایی بشنوم، حالا اگر بلند بالا هم نشد، حداقل یک جمله، نه حتی یک کلمه، یک خم شدن سر به نشانه ی خجلت زدگی؛ و چه دیدم؟آهـــــــــــ فقط چند تا تأسف خشک و خالی.

اگر من خدا بودم

اگر اشتباه نکنم جیم کری ( مطمئن نیستم) نو یکی از فیلم هایش فقط یک روز جایش را با خدا عوض می کند و وقایع بامزه ای اتفاق می افتد، اگر من فقط یک روز، حتی یک ساعت خدا بودم، یک خانه برای خودم تو ژاپن می ساختم می دانید چرا؟

آن وقت اگر یک خش به خانه ام می افتاد، یا اگر یک قطره خون از دماغ یکی از زائران خانه ی مقدسم می چکید، سران ژاپن تا کمر خم می شدند و از تمام مردم دنیا معذرت می خواستند، اگر قضیه جدی تر بود مثلاً یکی از سنگ های خانه می افتاد رو سر زوار که دیگر کار با تعظیم و عذر خواهی حل و فصل نمی شد، خودکشی می کردند. باور ندارید همین یک ماه پیش بود - 13 شهریور خبرش را خواندم ،پس هنوز یک ماه هم نشده است - که مدیر عامل تویوتا « آکایو تویودا » پس از کنفرانس خبری در برابر ملت ژاپن سر تعظیم فرود آورد و از برای نقص فنی تویوتا عذر خواهی نمود :)

راستش کلی فکر کردم چرا خاندان آل سعود در برابر جامعه ی جهانی خم نشدند، از غرور؟ نه، مسلمان و تکبر؟ مشغله ی زیاد؟ نه، سازمان های امدادگر که هستند، درک نکردن ابعاد فاجعه؟ نه، بابا، ماشاء الله این آل سعودها هم تحصیل کرده هستند، آن هم تحصیل کرده ی بهترین دانشگاه های غربی، پس چی؟ که به فکر، پوشش شان افتادم، به گمانم جواب سؤال همین باشد.

 نه همه ی سعودی ها، شماری از آن ها روسری چهارخانه ی قرمز می پوشند، زدم به هدف نه؟ شاید احتیاط کرده اند ، ترسیده اند که مبادا با تعظیم روسری از سرشان بیفتد و سرشان ( تاس یا پرمو) دیده شود؟

شاید هم دلایل دیگری دارد ولی خدایش تعظیم با آن عبا و روسری کمی دشوار به نظر می رسد، ژاپنی ها کت شلواری هستند، پیشتر هم که کیمونو می پوشیدند که جامه ی نسبتاً راحتی است.

بله، اگر با این دید به سران حکومت عربستان بنگریم، شاید بتوان خطای عذر نخواستن را توجیه کرد، ولی از کنار این سهل انگاری ( ضعف مدیریت) نمی شود به سادگی گذشت، چه بسیار روابط کشورها تیره و تار شده ، فقط به خاطر کشته شدن یکی از اتباع آن کشورها در کشور دوست؛ حالا ما این همه جسد و مفقودالاثر را کجای دل مان جا بدهیم؟ عربستان هم که انگار که آب از آب تکان نخورده، دمش گرم، واقعاً خوش به غیرتش!

بـــــاد و تـــوفان و جـــــزر و مد، ساحل سرد پر جسد

ناخــــدا جــــــان سپرده بود، بادبان گریـــه اش گرفت
 

بابا، ما آدمیم

این حرف ها را هفته ی قبل ننوشتم تا ببینم آخرش چی می شد، که دیدیم چی شد، فقط شمار قربانیان بیشتر شد و از سر گذشت و البته مقامات عربستان تسلیتی هم گفتند و رهبر انقلاب تهدیدی هم کردند و خبرنگاران برداشتهایشان را هم نوشتند و ... و ... و ما هم احساسات خودمان را نوشتیم و امیدواریم که شما با جنبه باشید و فردا سلاح برندارید و به میدان جنگ نروید و بگذارید این منطقه مدتی آسوده و بی جنگ باشد و  بلکه باقی جنگ ها هم خاتمه یابد و ببخشید از این همه و، و، و ، ولی خوب است آل سعود مسئول تر باشد و به ما ایرانی ها حداقل به عنوان یک هم کیش ( تو سرم بخورد) حداقل به چشم یک انسان بنگرد و از مسیحی ها و یهودی ها و زرتشتی ها و بودایی ها نسبت به ما یک خرده، قدر یک ارزن مهربان تر باشد و هر چه نباشد بالاخره هم قاره ای که هستیم، هم منطقه ای که هستیم، برادر که هستیم بابای همه ی ما آدم هستیم و هزار و ِ دیگر.

سوز ســـــردی درون بـــاغ، سبزه هایی لـــــگد شدند

باز هم شـــــاخه ای شکست، باغبان گریه اش گـرفت

                                                                 هادی خورشاهیان »

تا کمر خم می شوم

و در پایان مصیبت وارده را به تمام خانواده های داغدیده تسلیت گفته ، برایشان از ایزد منان صبر جمیل می طلبم و از صمیم قلب از آن ها عذر می خواهم.

خیلی ببخشید کوتاهی کردیم، ما در برابر جان و مال شما مسئول بودیم ، نباید این اتفاق می افتاد، خواستم استعفا بدهم دیدم که خودم ننویسم کسی نیست اگر یک جانشین داشتم استعفا هم می دادم.

 به هر حال ببخشید واقعاً واقعاً عذر می خواهم، کوتاهی کردیم ، اشتباه از فامیل های ما بود، فامیل دور هستند، بله، الآن که عید غدیر است باید بگویم، مادر محترم ما، سید است، ما یک جوری با این حضرت ابراهیم فامیل هستیم، یعنی نسبت مادرم می رسد به حضرت محمد (ص) ، حضرت محمد نسبش می رسد به حضرت ابراهیم (ع) و خوب که فکر کردم ما با این یهودی ها هم فامیل هستیم ؛ درباره ی مسیحی ها باید بیشتر تحقیق کنم، تا این جای کار ما با ژاپنی ها هیچ نسبت فامیلی نداریم جز علاقه ی مشترک ولی خب ، با این عربستانی ها و اسرائیلی ها بله، یک نسبت فامیلی داریم.

 البته فامیل دور هستند و از قدیم گفته اند:« ژیان ماشین نمی شود/ باجناق فامیل نمی شود» وقتی باجناق فامیل نشود، فامیل خیلی خیلی خیلی به توان بی نهایت که جای خودش را دارد، ولی یک ذره که فامیل هستند و ما کاملاً احساس مسئولیت می کنیم، لطفاً ما را ببخشید، عذر می خواهیم ، ان شاء الله حج بعد جبران می کنیم.

اما اگر شما جان تان را دوست دارید، با بادی گارد بیاید بهتر است و بگویم خود ما، حتی مامان این جانب، تاکنون به حج مشرف نشده ایم؛ در حالی که بعضی دیگر از فامیل ها، حتی غیر فامیل ها، هزار بار رفته اند و برگشته اند، شاید هم دولت عربستان به همین خاطر خواسته کسانی که زیاد در رفت و آمد هستند ( بیش فعالند) گوش مالی بدهد یا شاید درمان کند، این روزها همه دیگر متخصص اعصاب و روان شده اند و می خواهند دیگران را درمان کنند، حتی اگر خودشان بیشتر به درمان نیاز داشته باشند.

خب، خسته شدی؟ خودم هم همین طور،

راستی گوگل در این هفته هفده ساله شد:

ریتم شخصی

« یک زن زائر هنگامی که مرد مسافر از سالن کنفرانس خارج گردید، گفت:

-- در گفتگوی شما درباره ی « راه سانتیاگو » چیزی کم بود.

او گفت:

-- برای من مشخص است که اکثر زائران و مسافران - حال چه در راه سانتیاگو و یا در راه های زندگی -- همیشه سعی در دنبال کردن ریتم و روش دیگران دارند.

در آغازِ راه زیارتی ام، سعی در همراهی کردنِ با گروهم را داشتم. خسته می شدم، از بدنم بیشتر از آنی که می توانست ارائه بدهد، انتظار داشتم، عصبی و هیجان زده بودم و سرانجام در تاندون های پای چپم مشکل پیدا کردم.

وقتی برای دو روز از عمل راهپیمایی و همراهی با گروهم بازماندم، متوجه شدم که فقط در صورتی موفق به رسیدن به سانتیاگو خواهم شد که از ریتم شخصی خودم پیروی کنم.

بیشتر از دیگران معطل شده و تکّه های بسیاری از راه را باید به تنهایی طی می کردم، اما فقط به خاطر این که به ریتم شخصی خودم احترام گذاشتم، توانستم راه را کاملاً بپیمایم. از آن زمان به بعد این فرمول را برای هر کار دیگری که در زندگی قصد انجامش را داشتم به کار می بردم.                          

                          مکتوب، نویسنده : پائولو کوئلیو »

این است پاسخ من به همه ی دوستانی که از دست این نویسنده ی کُند به ستوه آمده اند، من به ریتم شخصی خودم احترام می گذارم، عاشق خوانندگان مطالبم هستم، اما فقط در صورتی می توانم به راهم ادامه بدهم که به ریتم شخصیم احترام بگذارم.

تولد گوگل هم مبارک

آن قدر این پست طولانی شد، که مجبورم به همین جمله ی کوتاه تولدت مبارک اکتفا کنم، تولدت هفده سالگیت مبارک گوگل.

عید غدیر خم هم مبارک

 و غم آخرتان باشد

راستی ، کاپیتان تیم پرسپولیس، آقای نوروزی ،متأسفانه به دیار باقی شتافت و صبح به خاک سپرده شد؛ شنیدن مرگ یک جوان واقعاً شوکه کننده است، خدا ایشان را رحمت کند و به خانواده ی داغدارش صبر بدهد.

زندگی هیجان و اشتیاق است

« امروز جمعه است، شما به خانه برگشته و روزنامه هایی را که در طول هفته نتوانسته اید بخوانید در دست می گیرید. تلویزیون را بدون صدا روشن کرده و صفحه ای را برای گوش دادن می گذارید. از دستگاه کنترل از راه دور برای تغییر کانال استفاده کرده و در عین حال همانطور که به موسیقی گوش می دهید، نگاهی به صفحات روزنامه ها می اندازید. روزنامه های فوق حامل هیچ نوع خبر جدیدی نبوده، برنامه های تلویزینون تکراری بوده و شما آن صفحه موسیقی را ده ها بار گوش داده اید، همسر شما در حال مراقبت از فرزندانتان بوده و بهترین سال های جوانیش را فدا کرده است، بدون آن که دقیقاً بداند که برای چه در حال انجام چنین کاری می باشد. عذر و بهانه ای از ذهنش می گذرد:« خب زندگی همین است!» نه زندگی این چنین نیست.

زندگی هیجان و اشتیاق است. به جایی فکر کن که در آن اشتیاقت را پنهان کرده ای . دست زن و بچه هایت را بگیر و تا قبل از آن که خیلی دیر بشود، بدنبال آن برو. عشق هرگز مانع از تعقیب و دنباله روی رویاهایت نخواهد شد.

                                                          مکتوب، نویسنده: پائولو کوئلیو »

​به امید هفته ی سرشار از موفقیت و شادکامی

                                                                                                              M.T☺

ویکی دوست‌دار یادمان‌ها: عکس یک یادمان را بگیر، به ویکی‌پدیا کمک کن و برنده شو!

ویکی‌پدیا:ویکی دوستدار یادمان‌ها ۲۰۱۵ ایران/تهران

This guy bought Google.com for $12

Google's Nexus phones are just ads

M.T☺

Read More

Feech Turned One

source: billion photos​

Suit Yourself

A wrinkle forms between Renate's eyes, she shouts at Martin, " Don't be silly-- we can't cancel the interview just for a little girl."

Martin narrows his eyes at her,  " Parmis is our lead designer, and my business partner, I never bypass her.... I'm pretty sure she won't forgive me for this."

Angry bird burns with anger, she looks Martin in the eye, and asks angrily, " Your Business Partner? Who's Feech investor? who is? " and without waiting for answer she yells, " Renate, Renate-- Head for the taxi, Come on!", as her yell fills the airport all the looks freeze on the little boy, Martin swallows hard and tries to force back his tears, but he can not, he feels so embarrassed as to fill his eyes with tears; everyone can touch this deep pain, and feel sorry for the little boy.

 

​Source: pixabay

Hr. Thomson turns pink, and objects to his daughter, " Renate! You should not talk to Martin like this in front of the others. Do you understand ? "
Renate stares at the floor, and nods her head, " Yeah."

​

Then Hr.Thomson turns to Martin and his parents, " I'm really Sorry about what happened--  We shouldn't have promised reporters without consulting Martin, but we were so excited about " Pretty Mind" that we decided hastily... however, we have enough time to postpone the news conference, Whatever Martin decides."

source: pixabay

​

Martin is eager to scream " Yes, please put off it." but seven pair of eyes shake his confidence; the eyes that are full of sense. Martin can read worry, happiness, fear, hope, anger, thrill and sorrow in them, and he can not ignore those feelings as he is not selfish. The family and friends are so important for him that he gives in, and accepts the Thomsons' will, " I change my mind, I come."

Two taxis are waiting to take the entrepreneurs to the hotel where the news conference will be held. On the way Martin wonders, " What a pity that Renate upset my plan, but Parmis can realize me, yes, I'm pretty sure that Parmis is with me."

​source: billion photos

Feech Turned One

They have a little chat, the news conference lasts no more than twenty minutes: Martin, his father and Renate sit at the table in order to introduce their new production. Martin's father keeps looking at the interviewers, President of company- Renate- is resting her arms on the table, while Feech co-founder, Martin, is speaking about his latest application, " Pretty Mind ".

source : pixabay

Martin says,smiling, " Today Feech turned one; yeah, just one year has gone since we launched Feech, the application which surprised our minds, and changed our lives: about a little girl, her silent world turned into a melodic one, and about my daddy, his busy minds turned into easy minds, and how many depressed people who have changed into pleasant characters!

There is no doubt at all that Feech changed the world, and I can't express my happiness to be a part of that--" for one minute or two Martin pauses as the digital cameras start clicking, then he resumes, " Now ...  now we intend to release our other amazing app: Pretty Mind, I'm sure you'll like this one too."

The crowd begins clapping, suddenly Sabine with her model plane runs towards the table, waves her plane at the audience , and shouts, " Ich habe mich verirrt,  wo ist die polizeiwache?  ( = I am lost, where is the police station? ), Renate bits her lip, and Martin just shrugs, while smiles bitterly, " Frl. Sabine is my assistant."


 Martin explains a little about Pretty Mind, then it's his father's turn to speak, " Pretty Mind is cool, it saved our inheritance, my father had threatened me to disinherit , because I looked overweight, I'm not kidding you, we might miss our inheritance-- so if you are plump, make sure that you have added it to your apps, since this application installed on my smartwatch I could have reduced about 40 pounds just in 1 month, it is unbelievable, isn't it?  Would you like to try it?"

​source: billion photos

Winnipeg

After interview, they go to a pretty airfield, and fly to Winnipeg. It is five after three in Winnipeg as they are arrive at the stadium. the match between Germany and Thailand has just started.

The stadium is bubbling with excitement, and all looks are fixed on the football field, the players follow the football while the spectators cheer. Most of the front row seats are occupied, Martin wonders, " What a pity! I prefer the front seats." but it is not strange that Renate is leading them forwards?

We have a nice place!

It is not easy to get through the crowd, however the newcomers proceed towards German spectators, and look for Nescafe; earlier this morning he had come there to find a nice place among Germany team supporters.

The spectators are screaming, Martin puts his hands over his ears, and grumbles, " They are too noisy."  Julius stares at him, " Have you ever been in a stadium? "

 Martin shakes his head, " Never!"

Renate lets out a bitter sigh, " Oh, I guessed, I have never seen such a boy." then bursts into laughter,  Martin sticks his tongue out at her, " And I just saw your laughing." Renate brings a big smile on her face, " Now See, Mr. Martin."

At the moment Sabine shouts with excitement, " Look! I'm sure that's Nescafe." Martin admits her, " Yes, it is."

Renate's forehead wrinkles in confusion, her expression shows she hasn't yet recognized her boyfriend, she asks, " I can't see him, where is he?"

A grin spreads across Martin's face, he points at German fans ," Over there -- If your eyesight was good you could see Nescafe."

Renate turns red, and shouts,  " Mr. Nescafe."

Martin shrugs, " By the way, Mr. Nescafe is visible on the stadium monitors."

The Thomsons turns to the monitors.

In the Middle of eight free seats, Nescafe sitting with a soda enjoys watching the match, he has changed so much since Renate saw him last, and that is why she couldn't recognize her boy friend, Nescafe looks more lovely with the Germany flag is painted on his face. He with his vacant seats is at the center of attention, because the eight seats are filled with a pile of foods, the stadium monitors have showed him several times.

Renate gets excited and calls him, and Nescafe waves back, and invites them to join, he says, " Come here! All the children are here." and the newcomers rush to the seats, yes, watching a match from the front seats is so delightful that no one refuses this special offer.

Hr. Thomson glares at Nescafe, " What are these?"
Nescafe replies, smiling, " Food, I guessed you would be hungry, so provided them for you, sandwiches for the elders ; pizzas for younger ones, and soda, Nescafe--"

Renate interrupts him, " We had lunch at our jet."
Nescafe giggles, " Oh, yes, I forgot your jet."

Hr. Thomson knits his brows," What did you mean by a lot of food, you wanted to feed a big elephant?"
Nescafe's cheeks glow, he points at his friends, " They are hungry too."

Herr. Thomson shakes his head, then signals to the children to empty the seats, Renate and Julius quickly arrange the food on Nescafe's lap, then the two families sit among the other excited German and enjoy watching the match but Martin; the little boy feels pity for Nescafe who buried under a pile of foods, so tries to save him, he distributes the snacks and sodas among the spectators quickly, little Sabine also helps him.

After getting rid of all the food, Nescafe breathes deeply, and asks, " Who is Germany coach?"

Julius replies, " Silvia Neid "

The match has interested Martin, he'd like to express his eagerness, so shouts, " Who is in goal? "

The little boy nearly dies of embarrassment when all the German fans glare at him, and Julius pinches him sharply on the arm, and Renate explodes, " You'd better have stayed at home, Martin. "

Martin turns pink, he swallows hard and forces back his tears, that time Nescafe saves him by asking a funny question, " Who is in goal for Thailand?"

As the looks are fixed on Nescafe, he whisperers to Martin, " Don't mind her-- she didn't mean what she said, Sit beside me during the match." Martin smiles, and sits on the seat adjacent to Nescafe, and decides to keep quiet until the end of the mach, while Renate and Nescafe make a lot of noise, they are constantly singing and cheering the Germany team.

As Melanie Leupolz scores into the goal in the 24th minute, the German supporters get so much excited that create a great wave, and Martin fears of throwing at the football field, he hopes it will be the last score for  German, but the Germany goal machine has just started.

They score in 56th,57th and 73th minutes, while the fans jump up and down Marin is stuck on his seat and prays. Finally the match ends, Renate screams with laughter, " Oh, we won the match, Martin."

​source : pixabay

It is already 5 in the afternoon, when they flies back to Vancouver, Martin is somewhat disappointed with Parmis, her smartphone is still off, and it looks really strange. Martin thinks a lot during the flight, and at last he planed to wait till tomorrow afternoon, maybe Parmis wants to give him a surprise.

Best Wishes

M.T

http://blog.freepeople.com/2013/02/10-ways-feel-light-feather/

http://www.fifa.com/womensworldcup/matches/round=268020/match=300269510/report.html#nosticky

M.T☺

Read More