This blog is about books, eBooks , my memories .

Monday, February 4, 2019

رونالدو الهام‌بخش بچه‌های دنیا

سلامی دوباره. جمعه قطر با غلبه بر ژاپن، برای اولین بار قهرمان جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹ امارات شد. امیر قطر سنگ تمام گذاشت و بازیکنان تیم ملی قطر را با هدایایی ویژه غافلگیرکرد. معز علی با نه گل بهترین گلزن این دوره از رقابت‌ها شد. بعد از اتمام رقابت‌های آسیایی دوباره توجهات به سمت لیگهای داخلی معطوف شد. شاید این هفته مسابقات آن‌طور که دوست داشتم پیش نرفت؛


این‌قدر دوست داشتم این هفته یونتوس بازی را ببرد، خب تولد رونالدو بود. تولدش مبارک! کریستیانو رونالدو در این مسابقه فوق‌ستاره بودن خودش را به رخ جهانیان کشید و دو گل فوق‌العاده را وارد دروازه حریف کرد و یونتوس را  به کسب سه امتیاز امیدوار کرد، اما شب شب بانوی‌ پیر نبود و آنها در این مصاف نفس‌گیر با پارما سه بر سه مساوی کردند. بارسلونا هم در شب درخشش مسی با والنسیا مساوی کرد. شاید دوستان رونالدو در رئال مادرید تولدش را از یاد نبرده بودند، کریم بنزما یکی از سه گل رئال را به ثمر رساند. 

میلان و رم مساوی کردند، اما قبل از این مسابقه اینتر در کمال ناباوری به بولونیا نتیجه را واگذار کرد. شاید بدبین‌ترین هوادار هم چنین نتیجه‌ای را پیش‌بینی نمی‌کرد. من که از شکست آرسنال ناراحت بودم با گلی که وارد دروازه اینتر شد مبهوت شدم و تا دقیقه‌ نود و پنج  در کمال نا‌امیدی به گل تساوی اینتر امیدوار بودم:) این که گفتم در کمال ناامیدی برمی‌گردد به سالهای زیستن با این تیم. رو‌ح‌الله حین مسابقه می‌گفت:  دوازده ساله که این تیم طرفدار پیدا کرده است. فکر کردم دوازده سال؟ شناخت خودم از این تیم برمی‌گردد به دوران درخشش یورگن کلینزمن. البته آن موقع مسابقات سری‌آ را تماشا نمی‌کردم، اما طرفدار تیمی بودم که یورگن کلینزمن برایش بازی می‌کرد. 
و در دوران کریستین ویری و رونالدو  بود که تمام مسابقات اینتر را تماشا می‌کردم. برای همین می‌گویم وقتایی پیش میاد که این تیم رو یه مدار سینوسی حرکت می‌کند، در اوجه و پشت سر هم می‌برد بعد با یکی دو باخت کوچولو ناامیدت می‌کند و دوباره می‌رود تو مسیر سربالایی. در هر حال این جور مواقع فقط با خودم می‌گم اینتره دیگه چه می‌شه کرد؟ ولی در همون مواقع به برگشتش به اوج امیدوارم. یه جورایی یه ذره شبیه استقلاله. البته استقلال صد برابر بهتر از همه‌ی تیم‌های دنیاست، راستی این هفته تولد مهدی رحمتی دروازه‌بان استقلال بود. تولدش مبارک!


این‌قدر دوست داشتم این هفته پاریسن‌ژرمن ببرد؛ خب، تولد نیمار بود. جالبه پی‌اس‌جی که به هیچ مهاجم حریفی بله نمی‌گوید، دیشب در غیاب نیمار بازی را به لیون واگذار کرد. شاید این غافلگیری هدیه‌ تولد نیمار بود:) تولدش مبارک!

چقدر تولد داشتیم این هفته! دیگران که تولدشان نبود، نتایج خوبی گرفتند: تاتنهام، چلسی، سیتی و یونایتد بردند.



حالا دیگر از خبرنگار هواشناسی یه ذره چرخیدم به خبرنگار فوتبالی. راستی این هفته برف آمد، یک چند ساعتی و فرداش اثری از برف نبود. شاید به این دلیل ذوق و شوقی برای هواشناسی ندارم، فوتبال هفت روز هفته میاد و می‌رود، برف حتی زمستان‌ها نمیاد و نمی‌شینه. اما به قول دوستی هنوز برف آدم را غافلگیر می‌کند درست مثل تولدها. راستی تولدتون مبارک!




Friday, February 1, 2019

دلتنگ روزهای خوب کودکی


امروز یک روز تاریخیه. چهل سال قبل در چنین روزی امام خمینی به ایران آمد. آن روز هنوز به دنیا نیومده بودم, اما از آن روز خاطرات زیادی دارم. خاطراتی که از تماشای فیلم‌ها و تصاویر آن روز ساخته شدند. وقتی به تصاویر اجرای «سرود خمینی ای امام» در مراسم استقبال از امام می‌رسم، یاد اجرای خودمان افتادم. همان اجرایی که نصف سرود را که حفظ نکرده بودیم فقط لب‌ می‌زدیم. چقدر آن روز من و دوستانم خندیدیم. اما امروز حس و حال خندیدن ندارم. این روزها خبرهای خوش کمتر می‌شنوم:

دیروز کارلوس کی‌روش از ایران رفت. از هشت سال حضور کی‌روش در ایران، فقط از دو سال آخرش زیاد خاطره دارم. این دو سال آخر با تمام قلبم همراه تیم ملی بودم و آرزویی جز موفقیت این تیم نداشتم. اما الآن با رفتن کی‌روش دیگر دلیلی برای همراهی با تیم ملی ندارم، فرقی ندارد سرمربی بعدی تیم ملی چه کسی باشد، از همین جا اعلام می‌کنم که می‌خواهم فقط رو نوشتن و تیم‌های باشگاهی مورد علاقه‌ام تمرکز کنم. برای تیم ملی هم فقط آرزوی پیروزی و سربلندی دارم. حیف این تیم رویاییه که با برنامه‌ریزی ناصحیح و سرمربی کم دانش از دست برود.

وقتی گفتم برم سراغ نوشتن، یاد حذف یونتوس و اینتر از کوپا امسال افتادم، اما رئال مادرید و بارسلونا صعود کردند. دیدن ناراحتی رونالدو و ایکاردی برای من که طرفدارشون هستم اصلاً آسون نیست. برادرم فکر می‌کنه تقصیر یادداشت‌های این هفته است. نمی‌دانم حق با برادرمه یا نه، شاید خرافاتیه. اما یا باید بنویسم یا نباید بنویسم. نوشتن یا ننوشتن مسئله این است. جز بسیار متأسفم چی می‌توانم بگم؟ کاش می‌تونستم طوری بنویسم که تمام تیم‌های مورد علاقه‌ام ببرند، اما خب اینقدر با‌استعداد نیستم. امیدم فقط به استعداد خارق‌العاده‌ی آنهاست، که کمبود استعداد منو جبران کنه.

 به هرحال، از کارلوس کی‌روش و کادر فنی و فوتبالیست‌های خوب کشورمان سپاسگزارم. ارزش این تیم برای مردم ایران مدال طلاست، امیدوارم در تورنمت‌های بعدی باتجربه‌ی بیشتر به طلا هم برسند.

چقدر دلمان برای جشن‌های دهه‌ی فجر دوران کودکی تنگ شده، آن سالها شور و شوق زیادی داشتیم. امسال این شور و شوق را برای فوتبال داشتم و دارم. راستی چه تیمی برنده‌ی جام ملت‌های آسیا می‌شود؟

به امید هفته‌ای پر گل




Tuesday, January 29, 2019

رویاها رو دوباره می‌سازیم


بی‌مقدمه، با خداحافظی کارلوس کی‌روش مخالفم. رویاها ادامه دارند، آن‌ها رو دوباره می‌سازیم. 

ژاپن و قطر به فینال رفتند، درستش این بود که ایران و امارات به فینال برسند، اما نشد که بشه. فک کن برای امارات، فینالیست نشدن چقدر تلخ‌تر از ما بوده، خب آنها میزبان هستند. اتفاقی است که افتاده. دیروز از دست رفت، چرا فرداها رو با تصمیمی اشتباه از دست بدیم؟

به ژاپن و قطر تبریک می‌گویم. دیروز دل شکسته بودم، ژاپن تیم خوبیه، اما ایران حریفش می‌شد. تقصیر سرمربی نبود، یه سری حوادث پیش‌بینی نشده رخ داد. به هرحال من حرف آخر رو اول زدم، کی‌روش سرمربی خوبیه برای تیم ایران. خود دانید.



می‌دانید یکی از مزایای فینالیست نشدن چیه؟ همدردی با بیست و یک تیم دیگه. 

رویاها ادامه دارند، رویاها رو ادامه می‌دیم.


پ ن:  چقدر بزرگ شدم؛ وقتی استقلال از العین باخت یک ماه خوابم نبرد. اما از آن شب آنقدر شکست خوردم و پیروز شدم، که می‌دانم این شکست هم به پیروزی تبدیل می‌شود.

Monday, January 28, 2019

خداحافظ رویاهای من

خداحافظ رویاهای من
                             خداحافظ تیم رویایی من

تو فوق‌العاده‌ترین تیم آسیایی
                               و این خنده دارترین جوکی بود که مشاهده کردم: ضعیف‌ترین  تیم حال حاضر آسیا (ژاپن) قدرتمند‌ترین تیم حال حاضر آسیا (ایران) را شکست داد.

تیم رویایی من
                       به این جوک مسخره نمی‌خندم و خون گریه می‌کنم

اما این را بدان که تا ابد تمام روزهایی را که در یک سال اخیر در کنارت گذراندم فراموش نخواهم کرد

                        روزهایی که با اشک و لبخند ، استرس و هیجان گذشت
                                                                                     این پایان قشنگی برای قدرتمندترین تیم آسیا نبود
     
                    و شاید این آخرین باری باشد که من اینقدر زیاد برای تیم ایران اشک می‌ریزم
     
حق ما این نبود
                         اما کی تو این دنیا حق به حق‌دار رسیده؟ کی؟

             خداحافظ رویاهای من







Sunday, January 27, 2019

Saturday, January 26, 2019

Wednesday, January 23, 2019

Recent Posts

My Blog List

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text Widget

Copyright © iIslandbooks | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com