بیشترین نوآوری‌ها بر نظرات ساده استوار هستند

 اهمیت نوآوری و چگونگی انجام آن

 یک بار برای سخنرانی در سمینار آموزش مدیران به یک روزنامه در سئول دعوت شدم. از من خواسته شده بود که به مدت یک ساعت تحت عنوان «مدیریت شرکتی و فلسفه ‌مدیریت من» صحبت کنم. بندرت اتفاق افتاده بود که یک صاحب کسب و تجارت دعوت شود تا در حضور جمعی از روزنامه‌نگاران صحبت کند و باید در حضور چنین جمعیتی دقت می‌کردم . گذشته از دلایل دیگر، هم برایم مشکل بود و هم دور از ادب که چنین دعوتی را رد کنم.

بنابراین، یک ساعت نظریاتم را درباره‌ی مدیرت شرکتی بازگو کردم، صحبت‌های من دقیقاً منطبق با جدیدترین گرایش ها در تجدیدنظر مدیریت در آن زمان بود . در اواخر صحبت‌هایم ناگهان یکی از مدیران سئوال کرد که «اگر یک روزنامه را اداره می‌کردید، برای نوآوری چه می‌کردید؟» همیشه از کار روزنامه‌ها به دور بودم و برایم به اندازه‌ کافی مشکل بود که به چنین سمیناری بروم و سخنرانی کنم. مواجه شدن با چنین سئوال دور از انتظاری کاملاً مرا دستپاچه کرد.

اما ناگهان به یاد مجموعه داستان تصویری (کمیک استریپ) طنزی افتادم که بسیار محبوب بود و راجع به شرایط اجتماعی کنونی. من شخصاً این داستانها را دوست داشتم. دیده بودم که مردم نخست عنوان صفحه‌ی اول روزنامه را می‌خواندند، اگر چیزی دیگری توجه آنها را جلب نمی‌کرد، فوراً به صفحه‌ی اجتماعی در آخر روزنامه مراجعه می‌کردند و اولین چیزی که نظر آنها را به خود معطوف می‌کرد همان تصاویر داستان‌گو بود که در گوشه‌ی بالای صفحه‌ی ماقبل آخر روزنامه قرار داشت.

تبلیغ‌کنندگان همیشه جاهایی از روزنامه را می‌خواهند که برای خواننده چشمگیر باشد و توجه او را به خود جلب کند. در نتیجه قیمت‌های تبلیغات بستگی به نقاطی از روزنامه داشت که هماهنگ با محبوبیت آن نقاط از نظر خوانندگان باشد. هرگاه که داستان‌های تصویری را می‌خواندم، مثل یک صاحب کسب و تجارت فکر می‌کردم:« چون عادت روزنامه خواندن مردم به اینگونه است، گنجاندن یک آگهی تبلیغاتی در قسمت داستان‌های تصویری به طور طبیعی توجه زیادی را جلب می‌کند. در نتیجه اگر یک داستان 5 روز طول بکشد و روز ششم به جای داستان‌های تصویری، یک آگهی تبلیغاتی گنجانده شود، واقعاً موفقیت آمیز خواهد بود و نظر همه را به خود جلب خواهد کرد. اگر این امکان وجود نداشته باشد، طولانی کردن داستان‌های تصویری از ۴بلوک به ۵‌ و گنجاندن آن آگهی بین بلوک چهارم و پنجم بسیار جالب توجه خواهد بود. چنین مکان باارزشی در قسمت داستان‌های تصویری بدون شک دلخواه هر صاحب کسب و تجارتی خواهد بود.» بنابراین همین مطلب را در پاسخ سئوال آن مدیر روزنامه گفتم.

پس از سخنرانی من، مدت زیادی طول نکشید که متوجه شدم قسمت تصاویر داستانی از ۴بلوک به ۵ افزایش یافته و یک آگهی تبلیغاتی در داخل بلوک پنجم گنجانده شده است.

نوآوری در زندگی یک ضرورت است و به آن سختی‌ها نیست که ممکن است شما فکر کنید. این چیزی است که به هر کجا می‌روم، روی آن تأکید می‌کنم. نوآوری به خودی خود مشکل نیست، اینکه آیا می‌خواهید نوآوری کنید یا‌ نه، این مهم است. اگر با دقت به نوآوری‌های واقعاً باارزش نگاه کنید، بیشتر آنها در حقیقت براساس نظرات کاملاً ساده بنیاد گذاشته شده‌اند که اغلب نتایج بزرگی به بار می‌آورند. نوآوری‌ همچنین نقش بسیار مهمی در مدیریت شرکتی دارد.

نوآوری نقش برجسته‌ای در تاریخ نوع بشر ایفا کرده است. نوآوری با عزم و اراده‌ی یک شخص خلاق شروع می‌شود تا با ساختن یک چیز نو واقعیت رایج را رها کند. من همیشه بر اهمیت خلاق بودن تأکید کرده‌ام، چون افراد خلاق تاریخ‌ساز هستند و حرکت رو به جلوی تاریخ را تداوم می‌بخشند.

ایجاد خلاقیت با مطرح کردن چند سئوال درباره‌ی وضعیت فعلی شروع می‌شود:«‌‌ آیا نهایت تلاشم را کرده‌ام؟ آیا شرایط فعلی مطلوب است؟ می‌توانیم محصول بهتری تولید کنیم؟ روش بهتری وجود ندارد؟» چنین کندوکاوی خلاقیت خفته‌ی شما را تحریک می‌کند. هر چه بیشتر کندوکاو کنید، نتایج بهتر و بزرگتر خواهد بود.

پس از فارغ‌التحصیل شدن از دانشگاه اولین بار که مشغول کار شدم، مسئول کارهای بانکی یک شرکت جدید به نام شرکت صنعتی «هان سونگ» شدم، کار آسانی بود، تنها کاری که باید می‌کردم این بود که اسناد شرکت را تحویل بانک می‌دادم، که یا آنها را قبول می‌کردند و برای تأیید به مقامات بالاتر ارجاع می‌دادند و یا آنها را رد می‌کردند و از آنها اشکال می‌گرفتند، در این صورت شرکت مجبور می‌شد تغییرات لازم را در آنها بدهد و من مجدداً آنها را به بانک می‌بردم.

مسئول قبلی روزگار سختی را می‌گذراند و اصلاً از این شغل راضی نبود. او بیشترین ساعات کاری را در حال رفت‌‌و‌آمد از شرکت به بانک و بالعکس بود. تهیه‌ و نوشتن اسناد وقت بسیاری می‌گرفت و اگر آنها در بانک رد می‌شدند وقت او بیشتر گرفته می‌شد تا مجدداً آماده شوند.

بنابراین بلافاصله پس از اینکه مشغول به کار شدم، با دقت همه‌ی روندهای کاری را بررسی کردم تا ریشه‌ی مشکلات را کشف کنم. من عیب‌یاب شرکت شده بودم.

فکر کردم اولین قدم ایجاد یک رابطه‌ی خوب با خانم کارمندی باشد که مسئول پذیرش اسناد بود، چون من مسئول اسناد شرکت بودم و باید اطمینان حاصل می‌کردم که آیا آنها برای تأیید به مقامات بالاتر ارجاع شده‌اند یا نه. اگر به طور تصادفی اشکال کوچکی در اسناد وجود داشت، آن خانم خودش می‌توانست آن اشکال را رفع کند و اسناد را به مقامات بالاتر ارجاع دهد. ولی مشکل رقابت شغلی هم وجود داشت: شرکت‌های بی‌شماری مثل شرکت ما اسنادی را برای تأیید به بانک می‌آوردند و هرچه اسناد شما در بین گروه اسنادی که روی میز خانم بودند، پایین‌تر قرار داشتند، بیشتر باید در نوبت تأیید قرار می‌گرفتند.

در آن زمان، انباری داشتیم که پر از پارچه‌ی مخصوص بلوز زنانه‌ی ایتالیایی بود که از ایتالیا وارد شده بود ولی به فروش نمی‌رفت و مسئول قبلی به آن اهمیتی نمی‌داد و اقدامی برای پارچه‌ها نمی‌کرد. پس من با یک تیر دو نشان زدم. پارچه در انبار خاک می‌خورد و خانم کارمندی که در بانک بود احتمال داشت از این پارچه‌ها خوشش بیاید. فکر کردم با فروش این پارچه‌ها به قیمت ارزان به کارمندان بانک گذشته از سودی که برای شرکت داشت، ممکن بود از جنبه‌های دیگر نیز به نفع شرکت باشد. هر روزی که این پارچه‌ها در انبار می‌ماندند، نه تنها شرکت سودش را از دست می‌داد، بلکه بهره‌ای نیز که می‌توانست به این سود تعلق بگیرد از دست می‌رفت.

پارچه‌ها به شدت مورد توجه خانم‌ها در بانک قرار گرفت و حتی دوستانشان را در خارج از بانک تشویق می‌کردند تا از این پارچه‌ها بخرند. آنها هم پارچه را پسندیده بودند و هم قیمت آن را. از طرف دیگر، ما هم انبار شرکت را خالی می‌کردیم. از آن زمان به بعد، اسنادی که من به بانک می‌بردم در اولویت بالا قرار می‌گرفتند و خیلی زود به آنها رسیدگی می‌شد.

مشکل بعدی، مشکل کاغذبازی اداری بود که بسیار وقت مرا می‌گرفت و تصور می‌کردم که می‌توان مقدار آن را به نصف کاهش داد. حل این مشکل آسان‌تر از آنی بود که فکر می‌کردم. اسناد از لحاظ نوع آنها بسیار محدود بود و فقط چند قلم از نوشته‌ها در هر یک با دیگران فرق می‌کرد و بسیاری از چیزها ثابت و تکراری بودند از قبیل: اسم شرکت، مهر متقاضی، مخاطب و غیره. هر وقت که فرصت داشتم، تا آنجا که می‌توانستم اسنادی را از قبل تهیه می‌کردم، تنها کاری که شرکت باید انجام می‌داد این بود که جاهای خالی اعداد و تاریخ‌ها را پر کند.

کارها روبه‌راه شده بودند ولی هنوز باید روزی چند بار به بانک می‌رفتم. با بررسی دقیق متوجه شدم که تنها دوبار مراجعه به بانک در هر روز ضرورت داشت، یک بار صبح و یک بار بعدازظهر. همکار قبلی، توجه نکرده بود اسنادی که صبح به بانک برده می‌شود، بعدازظهر در آخر وقت تأیید می‌شوند. اسنادی که بعدازظهر به بانک برده می‌شوند، صبح روز بعد تأیید می‌شوند. بدون اطلاع از این روند، همکار قبلی تمام روز را در حد فاصل بانک و شرکت، رفت‌وآمد می‌کرد و هر بار یک سند جدید در دست داشت. او تنها کاری را انجام می‌داد که گذشتگان او و یا مقامات بالاتر از او خواسته بودند و هرگز به فکرش خطور نکرده بود که نوآوری کند و در وقت، پول و حتی فرسودگی کفش خود صرفه‌جویی کند. من تصمیم گرفتم که الگوی کاری خود را با برنامه‌ی بانک هماهنگ کنم.

تنها یک ماه پس از شروع شغل جدید، ارتقا گرفتم و به خاطر نبوغ کاری تشویق شدم. در آن زمان، ارتقا برای یک کارمند جدید یک شاهکار محسوب می‌شد. ولی موفقیت در اولین شغل من، تنها به خاطر توانایی‌ام در تشخیص مشکلات و بهبود شرایط موجود بود. پس از گذشت سالها، به گسترش توانایی‌های خودم ادامه دادم و قابلیت‌های خود را در نوآوری بهبود بخشیدم. به جرئت می‌توانم بگویم که توانایی من در رشد و توسعه‌ی «دوو» به خاطر نوآوری در مدیریت هم در مسائل جزیی و هم در مسائل کلی بود. 

 

کتاب سنگفرش هر خیابان از طلاست 

نویسنده: کیم ووچونگ بنیانگذار دوو 

مترجم: داود نعمت‌الهی

Images from Pixabay


بیشترین نوآوری‌ها بر نظرات ساده استوار هستند

Read More

We'll be soon home!

Shah Tahmasp I and Humayun. From Chehel Sotoun palace, Isfahan  

      
     See What Happens

The candles went out, and the room was plunged into darkness; it was time to go, so they left the room hastily.

Uncle Larry blew out a breath, " I feel better now, I wasn't able to breathe there." then turned on his flashlight. Shining it in his assistant's face, he asked, "Have you brought everything with you?" 
Mr. Assistant lifted his basket up, shook it in Larry's face, he said, "Yes, everything. Our Haft-Seen Collection is here, sound and safe."
Uncle Larry, dropping the golden key in the basket, said, "Great! let's go to the next tunnel. The exit must be over there."

Mr. Assistant's eyebrows knitted together in confusion; Uncle Larry had told him that the door was locked, so how he would unlock the door? It seemed that he had missed something. Mr. Assistant was deep in thought when Larry proudly showed him a card, as if he could have read his mind. "Don't be surprised, now we have the key as well as the code number!" Uncle Larry said.
Mr. Assistant looked even more puzzled now, "What's this card for? have you hidden something from me?"

--, "This key card was pasted on the door. I tried to open the door with it, but it was impossible, I didn't know the password."
Mr. Assistant put his basket down, only to look closely at the card. "Nice card, is it Parmis's?" he asked.
The plastic card was a deep coffee color that green words stood out clearly against the dark background. Mr. Assistant couldn't read the words, they were written in Farsi script. On the back of the card there was a beautiful Iranian carpet with this sentence, "What is the best way of cleaning a carpet, especially after winter?"
Mr. Assistant turned to Larry, "Well, what's the best way of cleaning a carpet?"
 "Washing the carpet... I tried it before, but the door didn't open." Uncle Larry replied as he began walking along the tunnel. Mr. Assistant didn't follow him, he was standing there, staring at his Easter bunny with pain in his eyes, then closed his eyes, broke off its head, crammed his mouth with the head, took his basket, and ran fast to join his friend.
As Uncle Larry saw him, shook his head sadly, "Don't you think it's bad for your heath eating too much chocolate?"
"Take it easy, I'm awfully hungry... then you cracked the code, so what's it?" Mr. Assistant asked, chewing chocolate. Uncle Larry shook his head again, "Sorry, don't ask me."

*

Then, the men walked along together, until they came to the main tunnel. There, they turned right into the next tunnel, and went straight ahead.

Mr. Assistant, eating the head of Easter bunny, thought about Iranian carpets. He was intensely curious about the coding. What had Uncle Larry found in the snowy room that helped him solve the puzzle?" Suddenly his eyes shone, "Garlic." he shouted happily.

"No, it's a 13 digit code." Uncle Larry said as he quickened his pace a little.

Mr. Assistant sighed, "Oh, well, tell me what that Persian script means?"

Uncle Larry responded with a meaning smile, "Haftsin Parmis means Parmis's Haft-seen."

--, "The mystery starts with H?"

--, "Yeah, do you remember that picture Parmis drew of my house?"

Mr. Assistant murmured, "Your house was shaking." He stood, staring up at the ceiling with a thoughtful expression. A minute had gone by when a sweet smile came to his lips; the answer to problem had emerged. "House Cleaning?" he asked.

Uncle Larry patted him on the back, "Excellent! you're very smart."

Mr. Assistant's cheeks were glowing with pride, "Thanks." then broke one hand off his Easter bunny.

After the men walked for about ten yards, they stopped at the cherry door set in the wall, with the touch screen keypad near it. Mr. Assistant stood waiting in the dim light as Uncle Larry shone his flashlight on the lock for a while. Then he turned the flashlight to his assistant, the Fear was mirrored on his face. Uncle Larry tried to soothe his friend, "We'll be soon home, you'd better eat up your Easter bunny."

Mr. Assistant swallowed hard, before he could say, "I can't... it's gone, since I broke off its hand." he felt a teardrop shine in his eye.

For a moment, Uncle Larry stared at him in disbelief, "What? it fell off?"

Mr. Assistant laid his basket down on the ground, began to crack his fingers nervously, "Yes, Half the bunny fell on the floor, Poor little bunny!"

Now Uncle Larry felt sorry for his buddy. For minutes he was hesitating what to do, at last he decided to unlock the door. So he put the key card into the slot. As the display lit up, Mr. Assistant moaned, "What's going to happening to us? I wouldn't be surprised if dragons suddenly appear, and burn us alive with their fire."

--, "You're not afraid, are you? Don't worry, guy. We are strong enough to fight. Plus this must be the burrow's exit, maybe an elevator."

--, "Really? Are you sure?"  

_,"No, it's just a guess. However, we have to open the door, unless we want to remain here forever... well, are you ready?" Uncle Larry said, and then began to enter the 13 digit code carefully: 4687325326464. 

When he tapped the last number on the keypad, the green LED lit, and the screen flashed a message:"Enjoy your trip, you are my first passengers.  Master. E:)"

First nothing happened, a few minutes later the door swung open, and they could see an accordion gate.The both men began to giggle. Mr. Assistant said, "It's an elevator, you were quite right." 

 

The elevator dinged, and the accordion gate slowly opened, the LED ceiling lights turned on as they entered the elevator. Uncle Larry's eyes glittered with delight when they saw new surprise: A coffee vending machine in the elevator cab was actually a big surprise!

On the machine, there were a bunch of flowers and a pretty box with a note in Parmis's handwriting. Uncle Larry read the message aloud, "Happy Birthday, Uncle Larry. Enjoy a strong black coffee. With much love, Parmis." 

Mr. Assistant asked,"Do you have a quarter?"  

"The electric current is too weak to make the machine work." Uncle Larry replied as he untied the package. There were seven cupcakes inside the box. As he lifted his head up, he noticed his assistant's frown, so he said, smiling, "I was only joking, It's free to use. Tea or coffee?"

A grin spread across the assistant's face, "Cappuccino." 

Uncle Larry entered their selections and waited, as the machine dinged, their cups were prepared to drink, Uncle Larry handed the cup of cappuccino to his assistant, "There you are, You look so tired, you'd better leave your basket on the floor."

"Okay." Mr. Assistant said as he took the cup.

Uncle Larry stared at the flowers, the blue hyacinth cut flowers tied with a lime green ribbon. The number "80012" was printed on the shiny ribbon, he picked up the flowers.

Mr. Assistant looked at Larry's hands. In a hand he had his coffee, while he was holding the bunch of flowers in other hand. Mr. Assistant immediately put his basket down on the floor. He said to Larry, pointing at the box of cupcakes, "You have too much belongings, so you will have to pay extra, let me keep your cupcakes." 

Uncle Larry agreed, "All right."

 After Mr. Assistant put a cupcake in his mouth, he asked, "Which floor number do you want me to press?"

Uncle Larry's eyes rounded with horror, "Don't press any buttons please."
Mr. Assistant laughed, "Calm down, I was only joking."

In fact, there wasn't any buttons in the elevator, but  an emergency stop switch for safety.

 As soon as Uncle Larry took a sip of his strong coffee, the elevator dinged and the accordion gate began to close. Uncle Larry leaned back against the wall, and Mr. Assistant started eating the second cupcake as the elevator moved.

The elevator cab was well lit by the LED ceiling lights, the air was filled with aroma of fresh coffee and Iranian hyacinth, Uncle Larry enjoyed drinking his coffee, and Mr. Assistant was busy with picking confetti off his clothes, everything looked pretty, and any dragons hadn't appear yet.

There was only one cupcake left in the box. Uncle Larry was so deep in thought that he didn't notice his assistant ate all the cupcakes. He was thinking about his trip and strange events. It was not an easy trip, but the parts of the trip were funny and interesting. 

As Mr. Assistant ate up all the cupcakes, the elevator stopped at the destination. They came out and found themselves on the green sward. The sky was over their head, and the earth was soft beneath their feet. Mr. Assistant smiled and breathed deeply, "I'm very glad to be on the ground again."

Best Wishes
Help us get the amazing images and functionality of Pixabay on mobile! We are raising €42,000 (approx. $47,600) to make it happen. Your donation of €5 or more will bring this great new development to the Pixabay community. 

M.T

Read More

شوک کار‌آفرینی

 شوک کار‌آفرینی

 
روزی که ما همدیگر را ملاقات کردیم، از کسب و کار سارا سه سال می‌گذشت. به من گفت: «این سه سال طولانی‌ترین سال‌های زندگی من بود». او اسم کسب و کارش را «همه چیز درباره‌  پیراشکی» گذاشته بود. (البته این نام واقعی آن نبود.)

در حقیقت درکسب و کار، سارا تمام کارش به پختن پیراشکی‌ای که آن‌ را از همه کارها بیشتر دوست داشت خلاصه نمی‌شد، بلکه علاوه بر آن مجبور بود کارهایی که هرگز در زندگی‌اش انجام نداده بود و هیچ تمایلی هم به انجام دادن آنها نداشت را انجام دهد.

 

سارا در حالیکه دستانش را از هم باز کرده بود و به مغازه کوچکی که در آن ایستاده بودیم اشاره می‌کرد به من گفت: «در واقع، نه تنها از انجام دادن همه این کارها، بلکه از پختن پیراشکی هم متنفر شده‌ام - او بر روی واژه «متنفر» به شدت تأکید کرد- حتی دیگر نمی‌خواهم به پیراشکی فکر کنم، تحمل بویش را هم ندارم و دوست ندارم چشمم به آن بیفتد». سپس شروع به گریه کرد.

بوی خوش  پیراشکی فضا را پر کرده بود. ساعت ۷ صبح بود و مغازه او ۳۰ دقیقه دیگر باز می‌شد. اما فکر سارا جای دیگری بود.
او در حالیکه اشک‌هایش را با پیش‌بند خود تمیز می‌کرد و به نظر می‌رسید که ذهن مرا می‌خواند، گفت: «ساعت ۷ است. آیا درک می‌کنی من از ساعت ۳ صبح اینجا هستم و ساعت ۲ بیدار شده‌ام تا به اینجا برسم. تا زمانی که پیراشکی‌ها را آماده کنم، مغازه را باز کنم، جواب مشتریان را بدهم، به بانک بروم، جمع و جور کنم، فاکتورها را با صندوق فروشگاه مطابقت دهم، مواد پیراشکی‌ها را برای پختن در روز بعد آماده کنم، مغازه را‌ ببندم، خرید کنم و شام بخورم ساعت نه و نیم، ده شب می‌شود و تازه با آن همه خستگی مجبورم بنشینم و شروع به حساب و کتاب کنم که اجاره ماه آینده را چطور پرداخت کنم؟»

«تمام این چیزها- او دوباره دستانش را با بی‌حوصلگی از هم باز کرد انگار که قصد دارد هر چیزی که قبلاً گفته است را مجدداً تأکید کند- به خاطر آن است که همیشه دوستان صمیمی‌ام به من می‌گفتند: «اگر یک مغازه‌ی پیراشکی‌فروشی باز نکنم دیوانه‌ام.» چون من در پختن پیراشکی مهارت داشتم و بدتر از همه اینکه حرف آنها را باور کردم. من به دنبال راهی بودم تا از شغل وحشتناک قبلی‌ام فرار کنم و آزاد باشم و هر کاری که دوست داشتم برای خودم انجام بدهم.»
او نزدیک بود دوباره گریه کند. اما در عوض اجاق بزرگ و سیاهی را که پیش پایش بود با لگد کوبید. من نخواستم سخنش را قطع کنم، بنابراین ساکت ماندم تا ببینم چه می‌گوید.
در حالیکه داشت منفجر می‌شد، گفت: «لعنتی! لعنتی،لعنتی، لعنتی!»
و از شدت عصبانیت دوباره به اجاق لگد زد. سپس روی زمین نشست، آه عمیقی کشید و از روی نومیدی خودش را جمع کرد و زانوهایش را بغل گرفت و آهسته با خود گفت: «حالا چه کار کنم؟» و این جمله را چندین بار زمزمه کرد. می دانستم از من سئوال نمی‌کند و از خودش می‌پرسد.

سارا به دیوار تکیه داد و برای مدتی طولانی ساکت ماند و به پاهایش خیره شد. ساعت بزرگ روی دیوار تیک تاک می‌کرد. مردم شهر بیدار شده بودند و صدای ماشین‌ها که در خیابان جلوی مغازه در حال رفت‌و‌آمد بودند شنیده می‌شد. نور خورشید به شدت از پنجره‌ی تمیز فروشگاه به داخل می‌تابید و باعث می‌شد تا کف پیشخوان فروشگاه که از چوب بلوط ساخته شده بود برق بزند. ذرات معلق در هوا که در امتداد نور خورشید قرار داشتند به وضوح دیده می‌شدند، انگار منتظر بودند سارا حرفی بزند.
او به شدت بدهکار بود. تمام چیزهایی که قبلاً داشت و حتی بیش‌تر از آن را فروخته بود تا این مغازه کوچک و دوست‌داشتنی را باز کند. کف مغازه از بهترین چوب‌های بلوط پوشیده شده بود، اجاق‌ها از بهترین جنس بودند، ویترین‌ مغازه جذاب بود و معلوم بود پول زیادی خرج  آن شده است. 

 او تمام وجود خود را وقف این مغازه کرده بود. او از بچگی عاشق پختن پیراشکی بود. این کار را از خاله‌اش که با خانواده‌ی آنها زندگی می‌کرد آموخته بود.


 همیشه آشپزخانه مملو از بوی خوش پیراشکی بود. خاله‌اش او را با روند جادویی تهیه‌ی پیراشکی از جمله ورز دادن خمیر، آماده کردن اجاق، پاشیدن آرد، آماده کردن سینی‌ها، برش سیب‌ها، ریواس و هلوها آشنا کرده بود، در آن زمان آن کار بسیار تفننی و خوشایند بود.

 زمانی که سارا در انجام کارها عجله می‌کرد، خاله‌اش به او هشدار می‌داد. خاله‌اش به او می‌گفت: «سارای عزیزم، وقت زیادی داریم. پختن پیراشکی یک کار معمولی نیست که زود آن را به اتمام برسانی». سارا فکر می‌کرد حرف او را می‌فهمد ولی در واقع نمی‌توانست منظور خاله‌اش را درک کند.

اکنون پختن پیراشکی برای او همانند همان کار معمولی است که بایستی زود آن‌را به اتمام برساند، زیرا او فکر می‌کند دیگر هیچ علاقه‌ای به این کار ندارد. ساعت همان‌طور تیک‌تاک صدا می‌داد نگاهی به سارا انداختم. دیدم خودش را بیش‌تر جمع کرده و می‌دانستم چقدر برایش سخت است که هم به شدت بدهکار باشد و هم هیچ چاره‌ای برایش وجود نداشته باشد. حالا خاله‌اش کجاست؟ چه‌کسی می‌خواهد به او یاد بدهد که در این جور مواقع چه باید کرد؟ 

به آرامی به او گفتم: «سارا، وقت آن رسیده تا تمام آن چیزی را که درباره پختن پیراشکی آموخته‌ای دوباره از نو بیاموزی.»

متخصصی که مبتلا به شوک کار آفرینی می‌شود، کاری را که عاشق آن است، تبدیل به شغلش می‌کند. شغلی که از عشق به وجود آمده در میان انبوهی از دیگر کارهای ناخوشایند که با آنها آشنا نیست، تبدیل به یک کار معمولی یا حتی اجباری می‌شود. به جای آنکه از تخصص خود استفاده کند  و مهارت بی‌نظیرش را در معرض ظهور بگذارد مجبور می‌شود آن را کم اهمیت جلوه دهد و سعی می‌کند هرچه زودتر آن را به اتمام برساند تا به کارهای دیگر برسد.

 

به سارا گفتم هر متخصصی که مبتلا به شوک کار‌آفرینی می شود دقیقاً این مراحل را تجربه می‌کند.
اول هیجان دارد، دوم ترس به سراغش می‌آید، سوم خسته می‌شود و در نهایت نا‌امید می‌گردد و حس وحشتناک از دست‌دادن وجود او را فرا می‌گیرد. نه تنها از دست دادن آنچه به آنها مأنوس بوده، بلکه ترس از دست دادن هدف و گم کردن خویشتن نیز او را آزار می‌دهد.

سارا با خیال آسوده به من نگاه می‌کرد. انگار این بار حس می‌کرد به جای آنکه درموردش قضاوت شود، کسی او را درک می‌کند. سپس گفت: «تو مرا خوب می‌شناسی، حالا چه کار کنم؟»
من پاسخ دادم: «تو باید مرحله به مرحله پیش بروی، تخصص تنها مشکلی نیست که تو باید با آن روبه‌رو شوی.»

کتاب افسانه‌ کارآفرینی: مایکل گربر
 برگردان: کاوش حسین‌تبار/ مجید فیاض‌فر
انتشارات نخبه‌سازان 

Images from Pixabay

M.T

Read More

We'll be soon home!

Shah Tahmasp I and Humayun. From Chehel Sotoun palace, Isfahan  

      
     See What Happens

The passageway was pretty lit as Uncle Larry turned his Nexus flashlight on. He breathed deeply, "Here is better. I felt I was stifling in that room." Mr. Assistant asked, "Is it a long way from here to the next door?"
"No, It's only a five-minute walk. Now I can open the lock." Uncle Larry responded as he walked up the tunnel. Mr. Assistant looked surprised, "With the same golden key? but it doesn't seem like a master key."
Uncle Larry stopped to take a plastic card out of his pocket. He showed the card to his friend, "No, it doesn't. The door will open with this card."

Mr. Assistant took the card, "Where did you find this card?"

--, "On the right-hand tunnel, I found it beside the touchscreen keypad."

Mr. Assistant looked the card closely. The card was deep chocolate with words "هفت‌سین پارمیس" on.
"Why did you unlock the lock?" the assistant asked.

--, "Because I didn't know the password."

--, "You know it now?"

Uncle Larry nodded quietly.
 Mr. Assistant asked, "What does this Persian script mean?"

--, "HaftsinParmis means Parmis's Haft-seen."

_, "It wasn't password, was it?"

Uncle Larry shook his head, "No, it wasn't. The password is the same drawing on the tablet. It's a thirteen digit code." "

Mr. Assistant smiled, "Oh, then there is a link between the writing on the card and the drawing, isn't it?"

Uncle Larry, "That's right."

After a few seconds Mr. Assistant seemed so excited, "Yes, now I know, the password starts with the letter H, then it must be House Cleaning."

Uncle Larry, "That's right. Excellent!"

As they reached the other door, Uncle Larry inserted the card into the slot and Mr. Assistant cried, "OMG, help us, what will happen? I wouldn't be surprised if dragons rain down."
"Don't worry, It may be an elevator." Uncle Larry said with a laugh.
_, "Really? Are you sure?"
_, "No, it's just a guess. However, we'll get in whatever happens." Uncle Larry said and began to enter the thirteen digit code carefully: 4687325326464. When the last figure was entered, the green LED flashed, the elevator dinged and the door opened.
 

Yes, It was a real elevator. Mr. Assistant giggled and stepped in. The men were so surprised with a bunch of hyacinth flowers lying on the floor. Uncle Larry picked up the flowers and smelled.The elevator dinged and the door began to close.

Uncle Larry leaned against the wall, and Mr. Assistant dusted some glitter and confetti from his clothes as the elevator started to move.

The air was filled with aroma of fresh flowers, Uncle Larry shut his eyes, thought about his adventures and presents.

Best Wishes

M.T

Read More

We'll be soon home

Shah Tahmasp I and Humayun. From Chehel Sotoun palace, Isfahan

  

https://www.pinterest.com/pin/430234570636720932/

 https://www.pinterest.com/pin/554505772841927322/

A bas-relief depicting Armenians bringing their famous wine to the king, at the Apadana, Persepolis

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Hasht-Behesht_Palace_kamancheh.jpg

Read More

Dino's egg tastes like Bunny, only Sweeter!

​

He ran his right hand through his hair and said, "I wish I had a hairband or rubber band."
Suddenly the assistant jumped up, "A rubber band?"
Uncle Larry asked happily, "Yeah, do you have one?"

"Maybe. Have you forgotten we have a Daf?" the assistant replied, pointing at the basket.
He quickly took his pocket scissors out of his pocket, only to snip a large ring in the drum skin. Soon after Mr. Assistant handed the ring to Lord of the rings, "A Strong Band Only For You."

A sunny smile came to Larry's lips. Uncle Larry changed the bass string carefully, then examined his weapon. Just as the archer was certain about his weapon, he smiled at his smart assistant, "Excellent! I'm extremely grateful to you for fixing my slingshot."
_,"Don't mention it! Now you can explode that yellow Dino's--" his words hadn't yet finished that Uncle Larry felt the roof come nearer at high speed, time was running fast; he had to shoot as soon as possible.
The archer picked up the arrow which had fallen on the floor, and went back to his weapon. The crunching noises got on his nerves, and his hands went numb with the biting cold. Mr.Assistant stood back as Larry grabbed the bass. With trembling fingers, he placed the paintbrush in the string.

Mr. Assistant wondered, "He's not likely to win. I should help him." So he shouted, "Wait Larry!"
Uncle Larry turned his attention to him. Mr. Assistant said, "Don't shoot just yet. We're not ready."

Uncle Larry's eyebrows arched in question, "Something wrong?"
The assistant nodded, "I didn't shut my eyes yet."
Uncle Larry giggled with delight, "Are you afraid we'll fail? Are you scared of dinosaurs?"

"No, I'm afraid of Parmis. If I read her mind, I could guess her plan. What happens if there are no dinosaurs at all. Do you know? well, I tell you: the roof would collapse, showering us with raw eggs. OMG, and my nice clothes would be smelly and smeary." 

"Don't worry. We'll hit the target. I'll do it to the best of my ability." Uncle Larry said as he drew back the string. He breathed deeply and looked up, only to aim.The the roof kept descending at high speed. A look of indecision crossed his face. Mr. Assistant shouted loudly, "The roof is about to collapse. Shoot this minute."

_,"No, we'd better wait."

There was drop of eight feet from the ceiling to the floor, the target was near enough, and the time was approaching when Larry must shoot. Uncle Larry broke into a cold sweat, closed his eyes and murmured, "Oh Lord, help me! I must hit that yellow egg, however hard it is. Help me."

Mr. Assistant was shivering with fear, his hands were blue with cold. He covered his eyes, wishing Larry good luck.

Uncle Larry waited until the last minute. He had missed his first two shots carelessly, and this was his last shot. His heart was pounding. He took a deep breath to pull himself together. Then he aimed for the yellow egg. The bass roared and the paint brush flew away.

 

Mr. Assistant was peeking through his fingers, he was amazed to see Larry scored a bulls-eye. 

The third shot hit the seven and painted it green like magic. As soon as the seven was painted, the roof stopped moving and the crunching sounds died away.The yellow egg fell off the roof and made a good landing in Larry's hands. This was his sixth present.

Mr. Assistant was green with envy as Uncle Larry emptied the eggshell, because he liked chocolate Easter bunny a lot. Uncle Larry was delighted with his pretty present. The chocolate Easter bunny was wrapped in gold foil with a key and red ribbon around its neck. Uncle Larry untied the ribbon, took the golden key, and handed the golden bunny to his assistant.

Mr. Assistant got excited and began jumping up and down. At this point Dino's eggs shook sharply and the candles flickered faintly, the blare of  Happy Birthday Song came from the roof, the eggs broke, peeled from the ceiling, then the cotton candy, confetti and glitter rained down. 

Uncle Larry laughed. Mr. Assistant unwrapped the bunny, broke off the ears, and put them in his mouth, "Delicious! It melts in the mouth. Dino's egg tastes like bunny, only sweeter!"

  

Uncle Larry said, "Well, we brought the spring to the snowy room, now the apple trees are in flower. We must make a move." Mr. Assistant nodded quietly. Just as they walked towards the door, a drawing was displayed on the easel.

Mr. Assistant said, "Wow! it was a digital easel?"

"It's a drawing of my house." Uncle Larry said, pointing at the large tablet.

 --,"Why is your house shaking?"

At once Uncle Larry responded, "Because of "khooneh tekouni" which literally means "shaking the house". Khooneh tekouni is same as the Spring cleaning."

_,"Oh, how interesting! you have a nice knowledge of Iranian Nowruz. "

The candles began to die down, and the roof started descending. Uncle Larry unlocked the door with the golden key, and said, "The ceiling is low. Mind your head!"

Mr. Assistant took put a garlic bulb in his basket. They left the room.

House cleaning, or shaking the house (خانه تکانی – xane tekāni)

Best Wishes

M.T☺

M.T

Read More