من و این غصه تا کی؟

«من و تهران،
من و دلشوره هایِ ناتمومش

من و تهــرانـو بغضِ آسمونش

بی مقّدمه سلام، صبح امروز دوباره آسمانِ تهران بغض کرده بود، راستی چه هفته ی خوبی بود این هفته، مناسبت ها را ببین:

29 فروردین : روز ارتش جمهوری اسلامی و نیروی زمینی

1 اردیبهشت: روز بزرگداشت سعدی

2 اردیبهشت : تأسیس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و سالروز انقلاب فرهنگی

3 اردیبهشت: روز بزرگداشت سعدی

من و تهران ،

من و اندوه آهِ شعر،

من و تهران ،

من و بارون ماهِ مهر،

 هفته ای مالامال از اندوه و آه شعر و بوی باران ؛ درباره ی سعدی فقط همین را بگویم که بسیاری از نویسندگان معاصر می کوشند که جا پای سعدی بگذارند؛نثر ساده و روان ، شیرین و استوار سعدی به راستی بی مانند است.

 اول اردیبهشت ،سالروز درگذشت غم انگیز سهراب سپهری هم بود، مسافر آب ها و روشنایی ها.

من شعر نو را با سپهری شناختم و با نیما ادامه دادم تا سرانجام به فروغ رسیدم. نخستین بار صمیمی ترین دوستم، محجوبه، مرا با او آشنا کرد، وقتی هشت کتاب را خواندم ، چنان مجذوب سهراب شدم که تاب هیچ انتقادی را از او نداشتم.

اتفاقاً محجوبه کتابی به من هدیه داد که نقد شعر سپهری بود، من کتاب را خواندم و البته کمی هم جوش آوردم، به نظرم برخی از نقدها غیر منصفانه بود، بعضی ها گفته بودند که سروده های سهراب تقلیدی است از فروغ فرخزاد ، آن دوران هنوز فروغ را نمی شناختم، بنابراین با سرسختی تمام، همه ی نقدها را می کوبیدم، بعدها که فروغ را شناختم ، دیدم که آنها پر بی راه هم نگفته اند، ولی هنوز هم اعتقاد دارم که اگر چه سپهری اوایل دلبستگی خاصی به اشعار فروغ داشت و این شیفتگی در آثارش کاملاً پیداست، اما به تدریج صدای خودش را شناخت و سبک خاص خودش را  بنیان نهاد و نامش را تا ابد در ادبیات این مرز و بوم جاودانه ساخت. در بهار رفت، اما متولد ماه مهر بود و لبریز از مهربانی . روحش قرین رحمت .

 زندگی یعنی: یک سار پرید

                                        از چه دلتنگ شدی ؟

دلخوشی ها کم نیست
                                  مثلاً این خورشید

                                                           کودک پس فردا

                                                                                   کفتر آن هفته

من و تهران و این زخمِ دمادم

من و تهران و اندوهِ صـــد آدم

دیشب ، اولین پنجشنبه ی ماه رجب، شب آرزوها، بود؛ این روزها دلم خیلی روشن است، نه دل من که دل خیلی ها. آرزو می کنم که فقط  اینها خواب و خیال نباشد، آرزو می کنم که مسائل و مشکلاتی که سالهاست گریبانگیر ماست ، دست از سرمان بردارند و پی کارشان بروند.

من و تــهران و اشکایِ پیاپی

من و اندوه

من و این غصه تا کـــــــــی ؟»

مگر می شود این ترانه را شنید و به کسانی فکر نکرد که تنها به آرزوی دیدن وطنشان زنده هستند، مگر می شود این ترانه را شنید و افسرده نشد ، افسوس نخورد و آه نکشید؛ حتی تصورش هم سخت است ... فردا پنجم اردیبهشت و سالروز شکست حمله ی نظامی آمریکا در طبس است، سالها گذشته، ولی انگار این زخم هنوز تازه تازه است، کاشکی زندگی را آسانتر بگیریم، به قول فردوسی

« گفت آســـــــان گیر کارها کز روی طبع

سخت گیرد جهان بر مردمان سخت کوش »

موفق و سرفراز باشید

​M.T​

When the Schmidt hits The Man: Look what the NSA made Google do

Facebook's Hello

M.T

Read More

زیبایی و عظمت اندیشه و انگیزه

​

سلام ، صبح بخیر

"هر زیبایی و عظمت در این دنیا فقط با فکر  یا عاطفه ی درون یک انسان خلق می شود هر آن چه امروز می بینیم و نسل های گذشته آن را ساخته اند، پیش از ظهور، یک فکر در ذهن مردی یا یک انگیزه در قلب زنی بوده است.
                                                           خلیل جبران"

به امیدِ یک پنجشنبه و جمعه ی فراموش نشدنی

_________________________________

I sat up half of last night reading Jane Eyre. Are you old enough Daddy, to remember sixty years ago? And, if so, did people talk that way?

The haughty Lady Blanche says to the footman, 'Stop your chattering knave, and do my bidding.' Mr. Rochester talks about the metal welkin when he means the sky, and as for the mad woman who laughs like hyena and sets fire to bed curtains and tears up wedding veils and BITES-- it's melodrama of the purest, but just the same, you read and read and read. I can't see how any girl could have written such a book especially any girl who was brought up in a churchyard. There's something about those Brontes that Fascinates me. Their books, their lives, their spirit. Where did they get it? When I was reading about little Jane's troubles in the charity school, I got so angry that I had to go out and take a walk. I understood exactly how she felt. Having know Mr. Lippett, I could see Mr. Broklehurts.

اسم

welkin  طاق ، آسمان، فلک، گنبد نیلگون
bid مزایده، پیشنهاد
footman خدمتکار، نوکر
knave سرباز ( در بازی ورق) پست و حقیر
hyena  کفتار
veil  نقاب

صفت

haughty  متکبر، پرافاده
purest خالص ترین، پاک ترین

فعل

to fascinate مجذوب کردن، شیفته کردن
to bid فرمودن، امرکردن، دعوت کردن

من دیشب تا پاسی از شب داشتم کتاب " جین ایر" را می خواندم . راستی بابا، شما 60 سال قبل را به خاطر دارید؟ آیا مردم آن روز مثل کتاب جین ایر با هم حرف می زدند؟ خانم بلانس مغرورانه به پیشخدمت می گوید:

-ای تهی مغز و بی مقدار سخن کوتاه کن و امر من به جای آور. آقای روچستر هنگامی که می خواهد نام آسمان را ببرد این طور می گوید:

- جایگاه ابرها.

به خصوص آن زن دیوانه که مثل کفتار می خندد و پرده خوابگاه را آتش می زند و لباس عروسی را پاره می کند. همه اینها باید افسانه باشد. با این حال تحرک داستان قوی است، آن قدر که خواننده را به خواندن و خواندن و باز هم خواندن می کشاند.

من که عقلم نمی رسد یک دختر یتیم چطور توانسته چنین کتابی بنویسد. آن هم دختر یتیمی که در کلیسا بزرگ شده است. در این خواهران برونته یک مایه ای هست که مرا به خودش مجذوب می کند. در روحیه ی آنها ، در زندگیشان در نوشته هایشان در همه ، چیزهای گیرایی هست. اینها چنین روحیه ای را از کجا پیدا کرده اند؟

هنگامی که فصل مربوط به رنج های جین کوچولو را در آن پرورشگاه می خواندم آنقدر عصبانی شدم که رفتم و قدم زدم . چون من بطور دقیق احساسات او را درک می کردم.

کسی که خانم لیپت را بشناسد درست مثل این است که آقای براکل هرست را هم شناخته است

_________________________________

M.T

Read More

چلو کباب سلطانی مجلسی

​

نگاهش را دور گرداند، آشپزخانه از تمیزی می درخشید، نفس راحتی کشید:« اینم از این، فقط مونده شام.» پیشانی اش چین افتاد، دستکش ها را درآورد:« کاش یکهو یک پرس چلوکباب سلطانی جلویم ظاهر می شد.» از فکر مجلسی اش خنده اش گرفت؛ آخر ماه بود و مثل همیشه خرجی خانه ته کشیده بود، آخ! اگر فقط 200 میلیون می بردند چی می شد ...

صدای زنگ تلفن رشته اش افکارش را از هم گسست، حتماً سپهر بود، به سوی تلفن شیرجه زد.

--: « مژده، مژده ، مژده ...»

-- لبخند کجی زد، اخم کرد، قهقهه زد، چشمانش گرد شد و دهانش واماند، یک سیلی محکم به خودش زد، جیغ کشید، دست آخر هم به گریه افتاد:« راس می گی؟ اصلاً باورم نمی شه؟ به این زودی؟ آره می دونم کجاست؟ همین الان راه می افتم.»

گوشی را گذاشت، شتابان به طرف آشپزخانه دوید، هنوز چند قدمی نرفته بود که به سمت تلفن برگشت :« پاک قاطی کردم، نمی دونم کجا برم.»

کتاب آرام و متین روی میز کنار تلفن بود، سرِ جای همیشگیش. دستپاچه روبه رویش نشست، یک لحظه ماتش برد، روزی را به یاد آورد که سپهر لبخندزنان برگه را پیش رویش گذاشت:« برای مژده خانم غیب گو.»

بعد یک ماه تمام با هم نشستند، فوتبال تماشا کردند، تیم ها را تجزیه و تحلیل کردند، نظرات کارشناسان را شنیدند و درد دل بازیکنان را . روزنامه های ورزشی را سطر به سطر خواندند تا یک پا فوتبالی شدند.

دیگر وقتش بود که دانششان را محک بزنند، سپهر برگه ی پیش بینی مسابقات را خرید، تکمیلش کردند، بعد یک بلیت دیگر و یک پیش گویی دیگر.

هفته های بخت آزمایی، این هفته های سبز و زرد و قرمز زیر آسمان آبی ، به سرعت سپری شدند و حوادث غم انگیزی که همواره پیشگوییشان را نقش برآب می کرد: بازیکنی که مصدوم می شد، کارت قرمز، داوری که خطای دید داشت و پنالتی نمی گرفت، گل به خودی، دروازه بانی که عاشق گل خوردن بود و...

ولی برای مژده و سپهری که به پیش بینی و خوش بینی عادت کرده بود چه فرقی می کرد که چه اتفاقی بیفتد، آن ها سرِ هفته برگه ها را پر می کردند و تا ته هفته را با رویای جایزه ی 200 میلیونی سر می کردند.

دیگر دوران انتظار به سر رسیده بود، سپهر مژده داده بود که رویا تمام شد، این بار در بیداری 200 میلیون می بینیم. لبخند زد، باورش آسان نبود، چشمانش را بست، الهی شکری گفت و کتاب را گشود، نزدیک بود چشمانش از حدقه بیرون بزند، آهسته کتاب را ورق زد و ورق زد، بعد محکم آن را تکان داد، اما اثری از برگه نبود....

​                                                                                  M.T​

M.T

Read More

A Challenge For Bright Students

    Aunt Sami and Aunt Lili are decorating the house, and the children are blowing the balloons up.

 Parmis, Armis and Mino are standing at the window, look out with worry.
Armis asks Mino, "It's three-story?"
Mino shakes her head, "No, We are six so it's six-story."
Parmis seems nervous ,"Why haven't they come yet?"

The mom responds from the kitchen, "Don't worry, They are coming."

Armis shouts, "They are too late, maybe they've not found our house."

Mamana says to Parmis's mom, "She's right, call them again."

The mom, "OK, I'm calling them right away."

At the moment Tina jumps into the room, and asks, "Where is Parmis?"

The children point to the window; Parmis, Armis and Mino turn around, and look at Tina, Parmis smiles, "I'm here. what's happened?"


"I have a hot news, Have you ever seen this?" she shows a headline on her iPhone,

Parmis shrugs indifferently, and turns her attention to the window.

Mino grumble, "Ah, again she comes with her iPhone."
Armis, "What's that, Tina?"

Tina , "About Google and Robots."

Parmis's eyes shine, when she hears of Google, she asks, "Has Google made a new robot?'

Tina laughs, "No, Google is going to hold a Robotic Competition for smart children, You knew it, didn't you?."

Parmis's eyes grow large, "smart children?"

Tina, "Yes, I supposed your uncles had told you before; however, it's a one-day friendly competition for elementary school students, the children who have built a robot can challenge to 8 day's journey to North Pole , haven't you registered in the competition yet?"

Parmis feels a knot in her throat, and wonders, "Uncle Larry said nothing to me despite the fact that I liked robots." She bites her lip, and angrily stares at her mom, she draws her eyebrows together, and thinks, "They both get on my nerves, I guess this is a plan. I shouldn't be surrender."

So she tries to calm her daughter, "No problem, anyway you can't go there  because of your birthday."

Parmis shrieks, "But I want to go, I want to prove I'm a bright girl."

The mom, "You are, so we stay at home, and celebrate your birthday, OK?"

Armis, "Besides you should have made a robot."

Parmis presses her lips together, looks down at the floor, and says in a slow voice, "I've made one, before the quarrel Uncle Sergey and I has been working on a robot for over a month, so I'm qualify for the competition ."

Tina, "It's tomorrow, if you intend to take place, you should fly today."

Parmis gazes at her mom, "I'd love to go. Please, Let's go."
The mom is confused, and don't know what she should say. Parmis begins crying, "You don't love me at all."

Aunt Sami says, "Let her go."

The others nod their heads.

Mamana hugs Parmis, "Don't cry, your mom take you there."

A slow smile emerges on the mom's face, " All right, but I don't apologize to Uncle Larry."

Parmis wipes her tears, laughing "Don't apologize, Mommy! Only Stand around and watch your smart daughter, Please."

The mom frowns, "OK, and who's your mentor?."

" Uncle Sergey, Right now I talk to him. We've made my rescue robot together."

The mom lets out a bitter sigh, "And your birthday party?

Mino, "No problem, Aunt Mary, we celebrate our birthday now, then fly to UAE ."

The doorbell is ringing,  Parmis shouts , "Great! Our cake comes."

Best Wishes

M.T

M.T

Read More

نوید آینده

صبح بخیر

"وقتی همه چیز از دست می رود هنوز آیــــــــــنـــده باقی است.

                                                                          کریستین بووی"

_________________________________

Sallie and I weren't in the parade because we were entered for the events. And what do you think? We both won! At least in something. We tried for the running broad jump and lost; but Sallie won the pole-vaulting ( Seven feet three inches) and I won the fifty-yard sprint ( eight seconds).

I was pretty panting at the end, but it was great fun, with the whole class waving balloons and cheering and yelling:

What's the matter with Judy Abbott? She's all right. Who's all right?
Judy Ab-bott!

That, Daddy, is true fame. Then trotting back to the dressing tent and being rubbed down with alcohol and having a lemon to suck. You see we're very professional. It's a fine thing to win an event for your class, because the class that wins the most gets the athletic cup for the year. The Seniors won it this year, with seven events to their credit. The athletic association gave a dinner in the gymnasium to all of the winners. We had fried soft-shell crabs, and chocolate ice-cream molded in the shape of basket balls.

اسم

pole-vault پرش با نیزه
sprint  دو سرعت
pant نفس نفس زدن، ضربان، تپش
fame سربلندی، شهرت
association  انجمن
crab خرچنگ

فعل

to pant  تند نفس کشیدن، نفس نفس زدن
to rub ساییدن، مالیدن، پاک کردن
to trot یورتمه رفتن
to suck مکیدن

من و سالی توی برنامه نبودیم. چون ما در مسابقات شرکت کرده بودیم، شما در مورد من چه فکر می کنید؟ هر دو نفر ما در بعضی از مسابقات برنده شدیم. اول در پرش طول شرکت کردیم و باختیم .اما سالی در پرش نیزه ( هفت پا و سه اینچ ) برنده شد و من هم در دو پنجاه یاردی کوتاه برنده شدم . ( در مدت هشت ثانیه ) خب، هر چند که آخر کار به هن و هن افتاده بودم اما خیلی بامزه بود، تمام کلاس بادکنک های خودشان را تکان می دادند و فریاد می زدند:

-جودی آبوت حالش چطوره؟

-حالش خوب است.

-چه کسی حالش خوب است؟

-جودی آبوت.

آن وقت من هم با سربلندی و افتخاری که در این مسابقه نصیب من شده بود به طرف چادر رفتم تا لباس بپوشم. تمام بدن مرا با الکل ماساژ دادند. بعد یک لیمو به من دادند تا آن را بمکم. درست همان کارهایی که با یک قهرمان می کنند. به خاطر کلاس هم که بود خیلی از این پیروزی خوشحال شدم. چون قرار این طور هست که هر کلاسی که بیشتر پیروزی بیاورد، آخر سال گلدان پیروزی را می برد. امسال دانشجویان سال آخر با 70 پیروزی گلدان را به دست آوردند.
 

انجمن ورزشی به افتخار برندگان در ساختمان ژیمناستیک یک مهمانی شام ترتیب داد.

شام عبارت بود از خوراک خرچنگ و دسر بستنی بود که به شکل توپ بسکتبال درست کرده بودند.

_________________________________

M.T

Read More

موارد کوچک انجام شده

​

سلام دوباره

" یک زندگی خوشحال از موارد کوچک تشکیل شده است. هدیه ی فرستاده شده، نامه ی نوشته شده، تلفن انجام شده، توصیه ی ارائه شده و وسیله ی نقلیه ی فراهم، کیک پخته شده، کتاب به امانت گرفته شده ، چک فرستاده شده. 

                                                                             کرول هولمز"

_________________________________

4th May Dear Daddy Long Legs,

Field Day last Saturday. It was a very spectacular occasion. First we had a parade of all the classes, with everybody dressed in white linen, the Seniors carrying blue and gold Japanese umbrellas, and the juniors white and yellow banners. Our class had crimson balloons-- very fetching, especially as they were always getting loose and floating off--and the Freshmen wore green tissue-paper hats with long streamers. Also we had a band in blue uniforms hired from town. Also about a dozen funny people, like downs in circus, to keep the spectators entertained between events.

Julia was dressed as a fat country man with a linen duster and whiskers and baggy umbrella. Patsy Moriarty ( Patrici really. Did you ever hear such a name? Mrs. Lippett couldn't have done better) who is tall and thin was Julia's wife in a absurd green bonnet over one ear. Waves of laughter followed them the whole length of the course. Julia played the part extremely well. I never dreamed that a Pendleton could display so much comedy spirit--begging Master Jervie's pardon; I don't consider him a true Pendleton though, an more than I consider you a true Trustee.

اسم

spectacular  منظره ی دیدنی، نمایش غیر عادی
parade  رژه، سان
linen کتان، پارچه ی کتانی
crimson  قرمز سیر
streamer نوار لباس یا کلاه
circus سیرک
spectator تماشاگر، بیننده
duster  روپوش، وسیله ی گردگیری، گردگیر
whisker ریش، جاروی کوچک
absurd مزخرف

صفت

spectacular  تماشایی
fetching جذاب، دلربا، گیرنده
baggy باد کرده، شل، قلنبه
absurd چرند، پوچ، مزخرف

فعل

to parade  رژه رفتن

4 ماه می

بابا لنگ دراز عزیز،

شنبه گذشته رژه بود. یک روز تماشایی بود. اول دانشجویان همه کلاسها در حالیکه لباس کتان سفید پوشیده بودند، رژه رفتند. بعد دانشجویان سال آخر با چترهای ژاپنی آبی و طلایی و سال سومی ها با پرچم های زرد و سفید به  حرکت آمدند. ما بادکنک های ارغوانی در دست داشتیم و چون مدام از دستمان رها میشد، خیلی جالب بود.

دانشجویان سال اول کلاه کاغذی سبز منگوله دار سرشان بود. یک دسته موزیک از شهر آورده بودند که لباس آبی داشتند ، ده نفر از دلقک های سیرک را هم آورده بودند که در فاصله رژه ها با داد و اطوارهای خنده آور مردم را سرگرم می کردند.

جولیا لباس مرد چاق دهاتی پوشیده و سبیل گذاشته بود، یک تکه پارچه گردگیری هم در دستش بود.

پاتی موریارتی ( اسم درستش " پاتریشیا" هست، تاکنون چنین اسمی شما شنیده اید؟ خانم لیپت نمی توانست بهتر از این انتخاب کند) که دختری بلند قد و لاغر است، همسر جولیا به حساب می آمد و کلاه مسخره ی سبزی بطور کج بسر گذاشته بود. آنقدر که گوشش را هم پوشانده بود.

تمام مدتی که نمایش برگزار می شد، صدای خنده بلند بود. جولیا در نقش خودش خوب بازی کرد، من تا آن موقع فکر نمی کردم که از خانواده ی پندلتون ها کسی اینقدر استعداد نشان بدهد، البته با اجازه و پوزش از آقای جروی چون ایشان براستی یک پندلتون واقعی بحساب نمی آیند، همانطور که من شما را هم یک آدم اعانه دهنده بشمار نمی آوردم.

_________________________________

M.T

Read More

A Surprise For Her

At present Parmis comes online, "Hello, Uncle Larry ... hello, Uncle Sergey ... Can you guess where I am now?"

Uncle Larry glances at his watch, and thinks, "She must be at school."

Parmis puts a finger to her cheek, looks up, and says, "In the Island ... at school ... with my lessons?"

The Uncles nod their heads.

But the little girl giggles, "No, In Iran ... I'm having dinner at a restaurant ... with my mommy and friends."

Uncle Sergey's eyes grow large, but Parmis closes her eyes, "Oh, Uncles!  You can't believe where we were; At Tenth Robocup Competition, robots played soccer, that was so exciting, we enjoyed a lot, I wish you had been here."

The Uncles look at each other with surprise, Uncle Sergey asks, "Gee, Can you believe what she said! they're both in Tehran."

Larry Keeps quiet, his face screws up, and wonders, "No, I can't believe how foolish they are; her mad mom said, "Don't chat with my daughter, she should study hard. " and then--,"

Parmis's saying breaks in on his thoughts, "Yes, we've been here for over twenty days, at first we had traveled around Iran; Tina made a wonderful video about Iran, and my mom took a long rest, then we in inhabited in Tehran, and celebrated opening of Feech Representative Office in Tehran, I wish you had been in the party."

Uncle Sergey lets out a bitter sigh, "Lucky You, and when will you return home?"

Parmis, "Soon, After my birthday party."

Uncle Larry, "Your birthday?"

Parmis, "Yeah, It's coming up, and unluckily, you aren't invited, because Uncle Larry didn't invite me for his birthday,... oh, my mom calls me, bye Uncles, talk soon."

Uncle Sergey, "Terrible! You mad a great mistake, Larry. You should have invited her for the birthday!"

Uncle Larry gets red, "I couldn't invite her, Sergey. Did you forget her crazy mother? after she had a quarrel with us, she hasn't allow us to see Parmis."

Uncle Sergey nods, " I agree with you, but you also got offend her; however, we should solve this problem, for Parmis and as well as the stories. Please, Go for a Reconciliation."

Uncle Larry smirks, "Never! I never talk to that stuck-up woman!"

A teardrop shines in Sergey's eyes, "Please... Just for ... Par... mis!"

Uncle Larry sighs deeply, "Oh, Sergey ... I'd love to, but I don't know what to do."

--, "Her birthday is a special occasion for reconciliation, Think about a surprise which draws her attention, she is a child, and the children are a powerful leverage, if she will be interested in your plan, certainly she will make her mom to agree with you."

Uncle Larry begins laughing, "A surprise? such as a private jet?? she liked to get a private jet as her Christmas present."

Uncle Sergey grins, "Oh, that's a good idea too." then he looks around , and tells in a calmer voice, "Keywords."

Uncle Larry raises one eyebrow in surprise, and looks at Sergey, "What does that mean exactly?

--, "Why was she excited?"

--, "Robots?"

Uncle Sergey nods his head, "OK, we know her main interests: Robot, Help, Animals, Pancake, Invention, Party, Competition,Concert, Interview, Travel and so on, we can work on them."

Uncle Larry's eyes widen large, "All right, tell me your idea."

--, " A Great Concert."

--, "Forget, I don't have any new songs."

--, "Re-perform your pretty works again."

--, "No, No, Tell the next idea."

--, "OK, A concert on the moon with a huge pancake as her birthday cake.That's great, isn't it? express your view?"

Best Wishes

M.T

M.T

Read More