جستجو کن، خواهی یافت

فرض کنید پا به شصت و پنج سالگی گذاشته و تنها یکصد دلار پس‌انداز کرده‌اید. روزی فکر می‌کنید باید کاری انجام دهید و در عین حال سردرگمید که چه کنید. بنابراین دوست‌تان پیشنهاد می‌دهد: «تو آشپز خوبی هستی، چرا رستوران‌داری را امتحان نمی‌کنی؟»

در نتیجه شما با پس‌اندازتان، رستورانی در کنار سی‌ و چهار رستوران دیگر کنار بزرگراه تأسیس می‌کنید. ولی مشتریان؟ تنها دوستان‌تان آنان می‌آیند، می‌خورند و بدون پرداخت می‌روند.

در این بین، مسیر بزرگراه و به همراهش رستوران‌های دیگر، به جایی دیگر تغییر پیدا می‌کنند. ولی شما نمی‌توانید... نمی‌توانید چون سرمایه ندارید.

بنابراین تصمیم می‌گیرید دستور عمل پخت خود را بفروشید و شروع به مذاکره با بقیه‌ی رستوران‌ها می‌کنید.

ولی یک، دو، سه تا سی‌ و چهار رستوران در را به روی شما می‌بندند. ولی شما تسلیم نمی‌شوید، در پی فرصتی بهتر به شهر می‌روید.

ولی در آنجا هم نتیجه‌ای مشابه می‌گیرید... نه یک‌بار، نه دوبار بلکه بیش از آنچه در تصورتان می‌گنجد.

اکنون به من بگویید، پس از چند بار رد شدن هنوز آماده‌ی حرکت خواهید بود؟

یکصدبار؟... دویست‌بار؟... چهارصدبار؟... پانصدبار؟...

آیا آن قدر شجاع هستید که پانصد بار اقدام کنید؟ اگر بله، دوباره در این باره فکر کنید که شما شصت و اندی سال دارید و پس‌اندازی هم ندارید. باز هم حاضرید؟ بسیار خوب، ولی چند بار؟

هفتصدبار؟... هشتصدبار؟... نهصدبار؟

آیا هنوز انرژی دارید که جلو بروید؟ بله! پس پیش از شروع به چهره‌ای که پس از دو سال کنار خیابان گذراندن دارید، نگاهی بیندازید.

حاضرید؟ هزار و نه بار چطور به نظر می‌رسد... بله هزار و نه بار!

source: Wikimedia

من نمی‌دانم وقتی چنین سرنوشتی را مجسم می‌کنید چه احساسی دارید، ولی سرهنگ هـ. ساندرز همین روند را در واقعیت تجربه کرد. بله، با وجود هزار و نه بار رد شدن او نخستین سر تکان دادن به نشانه‌ی تأیید را مشاهده کرد و مرغ کنتاکیش کی‌اف‌سی یکی از پیشگامان عرضه‌ی غذای فوری در دنیاست که در بیش از هشتاد کشور فعالیت می‌کند.

​ هیچ‌گاه،هیچ‌وقت، هرگز تسلیم نشوید: ری آریا

                                              مترجم: کیانا اورنگ​

​​​

source: wikimedia

نقشه‌ی شعبات کی‌اف‌سی

Read More

‫‪Mary Tinat‬‏ شما را به حلقه‌های خود اضافه کرد و از شما دعوت کرد به Google+‎ بپیوندید‬

‪Mary Tinat‬‏ شما را به حلقه‌های خود اضافه کرد و از شما دعوت کرد به Google+‎ بپیوندید. پیوستن به ‪Google+‬‏ Google+‎ به شما امکان می‌دهد تا اشتراک‌گذاری در وب را مانند اشتراک‌گذاری در زندگی واقعی انجام دهید. حلقه‌ها یک راه آسان برای اشتراک‌گذاری بعضی موارد با دوستان دانشگاهی، موارد دیگر با والدین و تقریباً هیچ چیز با رئیس خود، دقیقاً مانند زندگی واقعی. Hangouts مکالمات رو در رو بهتر هستند. به یک Hangout ویدیویی از رایانه یا تلفن همراه خود بپیوندید تا دیگران را ببینید، ویدیوهای YouTube را با هم مشاهده کنید یا با حداکثر ۹ نفر از دوستانتان به‌طور هم‌زمان به بحث و گفتگو درباره ماجراهای جالب خود بپردازید. تلفن همراه گپ گروهی با سرعت نور. عکس‌هایی که خودشان آپلود می‌شوند. مشاهده اتفاقاتی که در نزدیکی شما می‌افتد. ما Google+‎ را با تفکر استفاده در تلفن همراه ساخته‌ایم.

شما این پیام را دریافت کردید زیرا ‪Mary Tinat‬‏ mtinat0.armismino@blogger.com را برای پیوستن به ‪Google+‬‏ دعوت کرد. لغو اشتراک از این ایمیل‌ها. Google Inc., 1600 Amphitheatre Pkwy, Mountain View, CA 94043 USA

Read More

A magic spell

Lexus was driving through woods for twenty minutes, its destination was the first marker on google maps. Uncle Larry talked to his assistant about Sergey, Mr. Assistant thought that Uncle Sergey was all right, but Sergey had no time to call  Larry, as he was very busy with observing stars. The auto exited the woods and hit an open plain, they didn't have much time, Uncle Larry glanced at his watch and wondered maybe the assistant was right.

Lexus followed a grassy path and pulled up down a hill. Mr. Assistant laughed loudly, "You guessed right, there is no airports here."

The men left car and climbed that steep hill. The the sun was setting, as they came to top of the hill. A small castle stood on the grassy hill, Uncle Larry found his birthday present by the main entrance. Uncle Larry opened the gift and took out a poetry book. He laughed, "I know this book, It's The Shahnameh, a long Epic Poem written by Persian Poet Ferdowsi, Iranians love this book."

Mr. Assistant looked at the gate and asked, "How can we enter the castle?" The entrance of the castle protected with a portcullis that a big basket hung from it. Uncle Larry looked the basket closely, it filled with dried fruits of the lotus tree. Uncle Larry murmured, "Senjed, Senjed is the Persian word for dried fruits of the lotus tree." Mr. Assistant stared at Uncle Larry, "Senjed!!!"

 Uncle Larry said to himself, "Iranians put Senjed on the Haft-seen table." He recalled a fragment of Parmis's message that said I love two things: Haft-seen table and Iranian stories. Uncle Larry's mind rolled back to all Iranian stories that he had heard of Little Parmis. Suddenly his eyes sparkled, he took a deep breath and recited a spell, "Senjed, Senjed Baz sho." All at once, the iron gate raised. Mr. Assistant's eyes grew large. Uncle Larry looked at google maps, the first marker was removed from the map.

Best Wishes
M.T☺

M.T

Read More

I was worried about You

​

Alone in his office, Uncle Larry sat wondering where Sergey was, as his assistant entered with a very big present. "Happy Birthday Larry!" the assistant said as he handed it to Larry.

A grin spread across Uncle Larry's face, "This gift is for me?"

Mr. Assistant nodded his head, "Yes, it's just for you. I hope you will like it."

Uncle Larry thanked and began opening his present, he was very surprised to find hundreds of pair of men socks in the package.

The assistant asked hopelessly, "Don't you like them?"

Uncle Larry replied with a forcing smile, "They look very nice, thank you."

Mr. Assistant laughed, "Don't mention it, those are very special, in fact, they are GPS Socks."
Uncle Larry's eyebrows were raised now, "GPS Socks?"
The assistant nodded, "Yeah, you know how much I like you, when last summer you were missing in Mexico, I thought about invention of the GPS Socks. So I know your location by them."

Uncle Larry stared at the package without saying nothing. Mr. Assistant continued, "You travel a lot, and tour means danger. By wearing GPS socks you can be safe. It's all Parmis's fault, she likes adventure."

At the moment, Uncle Larry received a message from Parmis:

Hello, Uncle Larry

Eide Shoma Mobarak! This Nowruz, we set Sofreh Haft-seen again, here is its photo. It's very beautiful, isn't it? I love Two Things in the world, Iranian stories and Haft-seen table. Haft-seen table just for 13 days, but Iranian stories forever.

 

Anyway, Happy Birthday Uncle Larry! My hands are tired to hold your birthday present.  Don't get very excited-It's not very heavy, but it's too big for my little hands.

Guess what, we're coming to America :) Why don't you come to Parsino Airport with Mr. Assistant? our jet will land in forty-three minutes.

See you Soon

Little Parmis

Uncle Larry asked, "Where is Parsino Airport? I've never heard about it?"

Mr. Assistant glanced at the Google Maps, and said, "There are seven Parsino Airports on the Maps, I guess Parmis has registered them all."

Uncle Larry laughed, "It's a joke! Parmis has a plan again. We will go to the first airport, I bet that there is no Parsino Airport, though."

They both got into a self-driving car and headed for the first airport.

Best Wishes
M.T☺

M.T

Read More

A Present for Uncle Larry

The day after Char-Shanbe-Suri Parmis's family left the Island for Iran, Uncle Larry and his assistant had to go back home, too.

How blue Tehran sky looked! Mt Damavand filled the sky, and the foothills were dressed all in green, the spring was coming on. Imam Khomeini International airport welcomed Parmis with open arms, Parmis was so excited to be back home.
The aroma of spring blossoms hovered in the air, as they arrived at Mamana's house. The little girls set the haft-seen table in the living room. Then Mamana, Uncles, Aunts, and their children sat around the table waiting for Nowruz (the moment of the Spring Equinox). Finally, Spring came, and Parmis shouted with laughter, "Eide Shoma Mobarak!" and got many presents.

For six days, Parmis and her family went to their relatives' houses, and visited their friends, and said, "Eide Shoma Mobarak!" and got presents.

On the March 25th Parmis said to her mother, "Tomorrow is Uncle Larry's birthday, So we must go t the States and celebrate his birthday. I've bought a nice present for him, and he has to find him." Her mother agreed. So they got on Parmis's private jet and flew to America. Parmis's Private jet? Yes, Parmis has a private jet now, someday I'll tell her private jet's story.

Alon in the office, Uncle Larry was sitting as his assistant entered with a very big parcel, and said, "Happy Birthday Larry!"

Best Wishes

M.T☺

*Eide Shoma Mobarak meaning Happy New Year.

M.T

Read More

پرسش‌های سختی که جوابهای ساده‌ای دارند

سومین روز دوری از وطن عمو لری از پناهگاه بیرون زد. گرگ و میش بود که عمو لری چون جویباری بی‌قرار از تپه سرازیر شد. پای تپه که رسید، لحظه‌ای ایستاد و برای آخرین بار به خانه‌های کوچک روی تپه نگریست، گویی در دل با آن‌ها وداع گفت.

 

 سپس با گام‌های بلند به سمت تلفنخانه‌ راه افتاد، قید صبحانه را زده بود، می‌خواست اولین نفرصف تلفن باشد؛ باید امروز هرطور شده با خانواده‌اش تماس می‌گرفت. 

 

خیابانی نیمه تاریک، اداره‌ای تعطیل و مردی بیگانه و غریب. آن وقت صبح در آن جاده‌ی دور‌افتاده و پرت حتی پرنده هم پر نمی‌زد؛ نگذاشت ترس در ذهنش بخزد، شروع کرد به قدم زدن در اطراف ساختمان مخابرات. درست بیست دقیقه بعد، سر و کله‌ی تگزاس پیدا شد، مرد مکزیکی پرسید:«سحرخیز شدی؟»

 عمو لری با تکان سر حرفش را تصدیق کرد:«آره، این بار دیگه اولم.» 

تگزاس با خنده گفت:«آره، اولیم، ولی باید کلی منتظر شویم تا اداره باز شود... خوب، بگذار باقی حکایتم را برایت بگویم». عمو لری قبول کرد و تگزاس ادامه‌ی داستانش را گفت.

 

 هوا روشن شده بود که قصه‌‌ی تگزاس به سر رسید، مکزیکی آه بلندی کشید و گفت:«خوب، تو تاریکی از تپه افتادم و پایم شکست. خوش‌شانس بودم که گشتی‌ها دو ساعت بعد پیدایم کردند،» قاه‌قاه خندید:«آره، سیب برای جیبم زیادی بزرگ بود.»

 لبخند تلخی بر لبان عمو لری نقش بست:«واقعاً متأسفم مرد‍! خدا را شکر که اتفاق بدتری برایت نیفتاد.»

تگزاس: «آره، ممکن بود بمیرم یا پایم را برای همیشه از دست بدهم.»

عمو لری: «گفتی کار نیست، برای همین می‌خواستی بری خارج، اما از وقتی ماجرای مهاجرتت را شنیدم، این سئوال ذهنم را به خودش مشغول کرده است که واقعاً یک لقمه نان بخور و نمیر ارزش این را دارد که خانه و زندگیت را رها و خودت را آواره‌ی کوه و بیابان کنی؟ یعنی راه بهتری وجود ندارد؟»

 

تگزاس: «خوب، به نظرم برای بیکارها راه بهتری وجود ندارد، اگر وجود داشت تن به این همه سختی نمی‌دادند، می‌دانی هر روز چند نفر تو این بیابون جانشان را از دست می‌دهند؟»

عمو لری: «اما به نظر من همیشه راه بهتری هم هست، اگر ذهن‌مان را باز نگه داریم تا راه‌های دیگر را هم ببینیم،» او به سمت در بسته چرخید و گفت: «فکر کنم هنوز کلی وقت داریم... داستان آن پیرمردی را که هر روز از مرز می‌گذشت را شنیدی؟» 

تگزاس: «پیرمرد! مکزیکی بود؟ نه، نشنیدم.»

 

عمو لری خندید: «نه، مکزیکی نبود. یک پیرمردی بود که هر روز صبح با دوچرخه‌اش از مرز می‌گذشت و می‌رفت کشور همسایه. و هنوز غروب نشده دوباره از مرز رد می‌شد و برمی‌گشت کشور خودش--»

تگزاس وسط حرفش پرید: «خوش به حالش، اگر من هم می‌توانستم هر روز از مرز بگذرم و به مادرم سری بزنم خوب می‌شد.»

عمو لری خندید: «آره، البته پیرمرد تو آن کشور غریبه، کس و کاری نداشت. همین موضوع کنجکاوی مرزبانی که پیرمرد هر روز از کنارش می‌گذشت را برانگیخته بود، مرزبان هر روز پیرمرد را بازرسی می‌کرد، اما هیچ مورد مشکوکی پیدا نمی‌کرد، او یک پیرمرد ساده بود و مدارکش هم درست و بی‌عیب و نقص بود. مرزبان از پیرمرد می‌پرسید که چرا هر روز رنج سفر را بر خودش هموار می‌کند، این همه راه را در سرما و گرما، زیر آفتاب و باران و برف پدال می‌زند تا چند ساعتی را در یک کشور غریبه سر کند؟ پیرمرد هم همیشه لبخند می‌زد و می‌گفت: «آقا شما خبر ندارید چه خاک خوب و مرغوبی دارید، من یک کشاورزم، هر روز از خاک شما قدری برمی‌دارم تا در باغچه‌ی خودم بریزم.» این پاسخ مسخره مرزبان سوظن مرزبان را بیشترتقویت می‌کرد، پیرمرد را با دقت بیشتری بازرسی می‌کرد اما فایده‌ای نداشت؛ پیرمرد بود و مقداری پول و اوراق شناسایش و یک کیسه خاک، فقط همین. دو سال گذشت، دوران سربازی مرزبان تمام شد و باید به خانه برمی‌گشت اما هنوز سر از کار پیرمرد در نیاورده بود. روز آخر به پیرمرد گفت: «امروز آخرین روز مرزبانی من است، تو دو سال تمام با دوچرخه‌ات از کنار من گذشتی و راز خودت را به من نگفتی، ممنون می‌شوم اگر امروز آن را به من بگویی، به شرافتم قسم می‌خورم که رازت را به کسی نگویم.» پیرمرد خندید، سوار بر دوچرخه‌اش شد و گفت: «پسرم،پرسش‌های مشکل اغلب پاسخ‌های بسیار ساده‌ای دارند». مرزبان جوان مأیوسانه سر تکان داد و با حسرت به پیرمردی که رکاب‌زنان دور می‌شد، چشم دوخت. دوچرخه‌ی پیرمرد در پرتو آفتاب رنگ و رو باخته چه خوش می‌درخشید! چشمان مرزبان درخشید.»

تگزاس خندید: «چه پیرمرد زرنگی، دوچرخه قاچاق می‌کرده، ای ناقلا!»

عمو لری: «مرزبان ساده‌ترین احتمال را در نظر نگرفته بود، به نظرم تو باید فکرت را عوض کنی، همان طور که پیرمرد قصه گفت سئوالات مشکل اغلب جواب‌های آسانی دارند.»

تگزاس سر تکان داد: «آره، راست می‌گویی، فردا زاویرا را برای ناهار بیرون می‌برم.»

عمو لری با تأسف سر تکان داد و زیر خنده زد: «نه، منظورم این نبود.» 

هنگامی که در اداره گشوده شد، مرغ سحر از خوشحالی رو ابرها پرواز می‌کرد، انتظار به سر رسیده بود و او می‌توانست به خانواده‌اش زنگ بزند و آن‌ها را از نگرانی دربیاورد.

M.T

Read More

جعبه‌ی مدادرنگی

​

​

برای

​ من ​خرداد مفهومی است فراتر از امتحانات پایان سال و ایام سوگواری رحلت امام رضوان الله تعالی علیه، چرا که دو موجود فرا‌زمینی در این ماه قدم به خانه‌ی ما گذاشتند و آن را نورباران کردند، به همین خاطر است که اینک ما در کهکشان اینترنت سرگردانیم و به همین خاطر خرداد را جشن می‌گیریم: حمید مهربان و سمیرای دوست‌داشتنی تولدتان مبارک!

داستان امروزم، داستان جدیدی نیست، داستانی اقتباسی است که زمانی برای سمیرا نوشتم، حالا تصمیم گرفتم دوباره آن را به حمید و سمیرا تقدیم کنم و بنا دارم طعم تلخ و شیرین بدرود با بهار را با داستان‌های دیگری به روزهای خرداد بیاورم.

تقدیم به دختر کوچولویی که عاشق رنگ و نقاشی بود و همچنان هست.

جعبه‌ی مدادرنگی

یکی بود، یکی نبود، دختری بود به نام آرمیسا که خیلی به نقاشی علاقه داشت. یک روز دایی آرمیسا که از سفر برگشته بود برای آرمیسا یک جعبه‌ی مداد رنگی هدیه آورد. آرمیسا خوشحال شد، چون حالا می‌توانست با مداد رنگی‌های زیبایش نقاشی های خیلی خوشگلی بکشد. بنابراین هر روز دفتر نقاشی و مداد رنگی‌هایش را برمی‌داشت و هر چیز قشنگی را که می‌دید می‌کشید: کوه، جنگل، دریا، گل‌های قشنگ، خانه‌های رنگارنگ و آدم‌های خوشحال. مداد رنگی‌های آرمیسا از اینکه او اینقدر دوستشان داشت خیلی خوشحال بودند.

یک شب وقتی آرمیسا جعبه‌ی مداد رنگی را در کیفش گذاشت و رفت بخوابد، مداد‌رنگی‌ها مشغول گفتگو شدند. آبی گفت: «دوستان، می دانید که آرمیسا مرا بیشتر از شما دوست دارد، آخر من رنگ آسمان و رنگ دریا هستم، اصلاً من از همه‌ی رنگها زیباترم.» سبز که از حرفهای آبی رنجیده بود گفت: « من رنگ تازگی و طراوت هستم، رنگ درخت‌ها و برگ‌ها. اگر من نباشم دیگر زندگی معنا ندارد، پس من از همه بهترم.» قرمز حسابی جوش آورد، از قرمز گوجه‌ای تبدیل شد به ارغوانی. با عصبانیت گفت:« همه‌ می‌دانند که قرمز از همه زیباتر است، من رنگ گل‌ها و میوه‌های خوشمزه هستم--» مداد زرد وسط حرفش پرید و با غرور گفت:« من رنگ روشنایی هستم، رنگ آفتاب، اگر آفتاب نباشد دیگر درخت‌ها و گل‌ها و میوه‌ها معنا ندارند».
دعوا بالا گرفت، هر رنگی می‌گفت که از دیگران زیباتر است. تنها در کنج جعبه، مداد سیاه قدبلند، غمگین نشسته بود و به حرف‌های ساده‌لوحانه‌ی دوستانش گوش می‌داد، بالاخره خسته شد و گفت: «بسه، همه می‌دانند که همه‌ی شما قشنگ و زیبا هستید و آرمیسا به همه‌ی شما نیاز دارد، دلیلی ندارد که با هم دعوا کنید». ناگهان سکوت سنگینی در جعبه‌ی مداد‌رنگی حکمفرما شد، همه‌ی چشم‌ها به مداد سیاه دوخته شد، بالاخره سبز سکوت را شکست و گفت: «درسته، آرمیسا به همه‌ی ما نیاز دارد جز تو، تو از همه‌ی ما بلندتر و نوک‌تیزتری، ندیدم آرمیسا حتی یک بار تو را برداشته باشد». مداد زرد خندید: «آره، تو خیلی زشتی، اصلاً تو به چه دردی می‌خوری؟ نه رنگ کوهی، نه رنگ دریا یا صحرا، اصلاً تو رنگ هیچی نیستی، من اگر جای تو بودم خودم را گم و گور می‌کردم، می‌رفتم یک جای خیلی دور تا دیگر هیچکی مرا نبیند.»

مداد قرمز سر تکان داد:«آره، منم با نظرت موافقم زردی جون، واقعاً ماندم این سیاه به چه دردی می‌خوره؟»

دوباره همهمه شد، این بار مدادها یک صدا فریاد می‌زدند:« سیاه بی‌خاصیت، یالا از اینجا برو». مداد سیاه مهربان دلش شکست، قطره اشکی از چشم قیری رنگش بر نوک سیاهش افتاد، سرش را پایین انداخت و آهسته از جعبه بیرون رفت.

صبح روز بعد آرمیسا کیفش را برداشت و با خوشحالی سمت مدرسه راه افتاد، برای آن که آن روز نقاشی داشتند و آرمیسا عاشق نقاشی بود. موضوع نقاشی آن روز یک شب مهتابی بود. همه‌ی بچه‌ها مدادرنگی‌هایشان را برداشتند تا یک شب پر ستاره را نقاشی کنند. آرمیسا هم با شوق جعبه‌ی مدادرنگی و دفترش را روی میز گذاشت، در جعبه را باز کرد تا مداد مشکی را بردارد، اما اثری از مداد سیاه نبود؛ مگر می‌شود دیشب که آرمیسا نقاشی می‌کرد رنگ سیاه تو جعبه بود، آرمیسا به رنگ سیاه لبخند زده و گفته بود: «غصه نخور سیاهی، نوبت تو هم می‌رسه». ولی حالا مداد سیاه نبود، آرمیسا همه‌جا را خوب گشت، تو جا‌مدادی، جا میزی، رو زمین، رو نیمکت، حتی کوله‌پشتی‌اش را با دقت گشت، اما مداد سیاه را پیدا نکرد، انگار آب شده بود رفته بود تو زمین. طفلک آرمیسا، آنقدر ناراحت شد که نگو. به دوستانش نگاه کرد که داشتند تندتند نقاشی‌شان را رنگ‌ می کردند و به کاغذ خودش که سفید سفید بود.
قطرات اشک از چشمان آرمیسا بر گونه‌هایش سرازیر شدند و بر صفحه‌ی سفید چکیدند. مداد رنگی‌ها ناراحت بودند و از خودشان خجالت می‌کشیدند. زرد گفت: «همه‌اش تقصیر منه، من حرفهای زشتی به سیاه گفتم». قرمز گفت: «نه، من مقصرم». سبز نالید:‌ «چطور توانستم آن حرفها را بهش بزنم؟!» آبی گفت:« بس کنید، ما همه مقصریم، بیاید دنبال مداد سیاه بگردیم، باید تا دیر نشده پیدایش کنیم، مگر نمی‌بینید آرمیسا چقدر ناراحت است؟»

مدادها دست به کار شدند، هر کدام به سمتی رفتند تا دنبال مداد سیاه بگردند، آن‌ها فریاد می‌زدند: «سیاهی، سیاهی، کجایی؟ ما رو ز غم ده رهایی. سیاهی، کجایی؟راستی که خیلی ماهی. بیا که دوست مایی».

مداد سیاه وقتی صدای دوستانش را شنید از لای کتاب حساب بیرون آمد و به سمت آن‌ها دوید. همه وقتی سیاهی را دیدند، هورا کشیدند، او را بغل کردند و بوسیدند.

آرمیسا از پشت پرده‌ی اشک، مداد سیاهش را دید که بر کاغذ سفید قل می‌خورد، اشک‌هایش را پاک کرد، مداد را با خوشحالی برداشت و پرسید:« کجا بودی؟ همه‌جا را دنبالت گشتم».

شب هنگام، آرمیسا شب مهتابیش را که با یک بیست زیبا تزیین شده بود، به مامان و بابا نشان داد و ماجرای گم شدن و پیدا شدن مداد سیاه را برای آنها تعریف کرد.

مداد رنگی‌ها دوستانه در کنار هم نشسته بودند و با اشتیاق به حرفهای آرمیسا گوش می‌کردند. مداد نارنجی گفت: «دوستان خوبم، ما امروز درس بزرگی گرفتیم، متوجه شدیم که هر کدام از ما به‌تنهایی زیباست، اما هیچ کدام ما بهتر از بقیه نیست، یک نقاشی با همه‌ی ما زیباتر است؛ همان طور که وجود گل، درخت، دریا و خورشید لازم است، وجود شب هم لازم است، بدون شب روز معنایی ندارد.» همه گفتند:«درسته». آن وقت چشم‌ها را بستند و به خواب عمیقی فرو رفتند.

M.T☺

۱۵/۱۲/۱۳۸۶

M.T

Read More